Reklama

BIOGRAFIA

Vince Gill
Vince Gill

Vince Gill


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Prawdziwe nazwisko Vincent Grant Gill. Amerykański piosenkarz, kompozytor, autor tekstów i multiinstrumentalista, w kręgu współczesnego country i country rocka. Frontman country rockowej formacji Pure Praire League w latach 70. Zdobywca osiemnastu CMA Awards oraz dwudziestu Grammy. Wprowadzony do Western Performers Hall of Fame oraz Country Music Hall of Fame.
Urodził się 12 kwietnia 1957 roku w Norman w stanie Oklahoma. Jego ojciec, J. Stanley Gill, był prawnikiem, występującym w wolnym czasie w zespołach country. To on namówił Vince’a do poświęcenia się muzyce. Jego matka, Jerene, zajmowała się domem i grała na harmonijce ustnej. Jako dziecko Gill nauczył się grać na wielu instrumentach, w tym na banjo, mandolinie, basie i gitarze. Później zaczął uczęszczać do Northwest Classen High School w Oklahoma City, gdzie występował z młodzieżowym zespołem Bluegrass Revue. Później grał w bluegrassowej grupie Mountain Smoke, która otwierała swego czasu koncerty Pure Praire League. Po ukończeniu szkoły występował w wielu bluegrassowych zespołach, miedzy innymi Borne Creek i The Cherry Bombs.

W 1979 roku zadebiutował na wielkiej scenie jako członek Pure Praire League. Wziął udział w nagraniach płyty „Can’t Hold Back” – jako główny wokalista w piosence „Let Me Love You Tonight” z 1980 roku (do dziś wykonuje ją na koncertach). Wspólnie ze swoją późniejszą żoną Janis, wziął udział w nagraniach jeszcze dwóch płyt, zanim poświęcił się solowej karierze.

W 1983 roku podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Records. W 1984 roku nagrał swój pierwszy solowy mini album „Turn Me Loose”, utrzymany w klimacie country rock. Utwór Victim of Life’s Circumstance” był jego pierwszym utworem, który trafił do Top 40. Rok później wydał pierwszą solową płytę „The Things That Matter”. Duet z Rosanne Cash w utworze „If It Weren’t for Him” był jego pierwszym nagraniem które trafiło do Top 10. kolejny singiel „Oklahoma Borderline” powtórzył ten sukces. Płyta z 1987 roku, zatytułowana „The Way Back Home” przyniosła utwór „Cinderella” – pierwszy, który trafił do Top Five. Artysta nagrywał również jako gitarzysta sesyjny z wieloma innymi muzykami oraz brał udział w trasie koncertowej Emmylou Harris.

W 1989 roku przeniósł się do MCA Records, dla której nagrał przełomową w swojej karierze płytę „When I Call Your Name”. Promujący płytę singiel „Oklahoma Swing” zaśpiewany w duecie z Rebą McEntire dotarł do pierwszej dwudziestki w notowaniach, jednak prawdziwym przełomem okazało się nagranie tytułowe, które dotarło do miejsca 2. i przyniosło artyście pierwszą nagrodę Grammy. Kolejny singiel „Never Knew Lonely” wspiął się na 3. pozycję, a płyta osiągnęła sprzedaż ponad miliona kopii.

W 1991 roku ukazał się kolejny platynowy album Gilla – „Pocket Full of Gold”. Cztery utwory trafiły do Top Ten. 1992 rok przyniósł kolejny wielki album, zatytułowany „I Still Believe In You”. Dzięki tej płycie unormowała się pozycja artysty jako wielkiej gwiazdy. Tytułowa ballada stała się pierwszym w karierze muzyka numerem 1. na liście przebojów. Jej los powtórzyło kolejne nagranie, „Don’t Let Our Love Start Slippin’ Away”. W kilka miesięcy od rozpoczęcia sprzedaży płyta pokryła się platyną, a jeszcze dwa nagrania dotarły na szczyt notowań: „One More Last Chance” i „Tryin’ to Get Over You”. W 1993 roku duet z Rebą McEntire „It’s Your Call” także stał się numerem 1. Album „I Still Believe In You” osiągnął sprzedaż ponad czterech milionów kopii.

Lata 1993 i 1994 to dwa kolejne albumy: „Let There Be Peace on Earth” i „ When Love Finds You” (sprzedaż również ponad czterech milionów egzemplarzy). Ten drugi, jako pierwsza płyta w karierze artysty dotarł do pierwszej dziesiątki na popowej liście najlepiej sprzedających się płyt. Pięć utworów zawartych na krążku trafiło do Top Five - „What the Cowgirls Do”, „When Loves Finds You”, „Whenewer You Come Around”, „Which Bridge to Cross (Which Bridge to Burn)” oraz „You Better Think Twice”.

Choć Gill osiągnął niepodważalny status gwiazdy i mógł łatwo potwierdzić jej status kolejną płytą nagraną w takim samym stylu, na swoim kolejnym projekcie artysta poszedł w bardziej ambitnym kierunku. Powrócił do swoich bluegrassowych korzeni i w 1996 roku nagrał płytę „High Lonesome Sound”. Pomimo mieszanych recenzji, również z tej płyty artysta wylansował kilka utworów, które trafiły do Top Five.

W 1998 roku muzyk wydał płytę najbardziej docenioną przez krytyków. Album nosił tytuł „The Key” i był zarówno powrotem do hardcore country, jak też i kroniką rozwodu z Janis Olivier. Płyta pokryła się platyną i dotarła do pierwszych miejsc w notowaniach country.

Kolejna płyta muzyka, zatytułowana „Let’s Make Sure We Kiss Goodbye”, była w głównej mierze hołdem dla nowego związku artysty. Przyniosła kolejny przebój, który trafił do Top Five – „Feels Like Love”, jednak nie zdobyła żadnej nagrody Grammy (pomimo czterech nominacji).

Album „Next Big Thing”, wydany w 2003 roku był w całości wyprodukowany przez Gilla. Trzy lata później muzyk wydał najambitniejszy projekt w swojej karierze – czteropłytowe wydawnictwo „These Days” zawierające czterdzieści trzy nowe utwory w różnorakich stylach: od tradycyjnych ballad country po współczesny i akustyczny bluegrass. Artystę gościnnie wsparli między innymi - Sheryl Crow, Emmylou Harris, Diana Krall, Trisha Yearwood, Michael McDonald, Bonnie Raitt, LeAnn Rimes, Gretchen Wilson, Amy Grant i Lee Ann Womack.

W latach 1992-2003 regularnie otrzymywał nagrody CMA Awards. W 1989 roku Mark Knopfler, wielki fan Vince’a Gilla, zaprosił muzyka, aby dołączył na stałe do grupy Dire Straits. Ten odmówił – zaśpiewał jednak wspólnie z Knopflerem w utworze „The Bug” z płyty „On Every Street”. W 2004 roku zdobył Grammy w kategorii Best Male Country Vocal Performance. Gill ma na swoim koncie duety z takimi artystami jak: Steven Curtis Chapman („Christmas is All in the Heart"), Dolly Parton („I Will Always Love You"), Alison Krauss i Union Station („That's All"), Reba McEntire („Oklahoma Swing," „The Heart Won't Lie”, „It Just Has to Be That Way”, „These Broken Hearts"), Amy Grant („House of Love"), Barbra Streisand („If You Ever Leave Me") i Richard Marx („And I Love Her").

W 2008 roku, odbierając swoją dziewiętnastą w karierze nagrodę Grammy muzyk powiedział: „Muzyka jest jedynym miejscem na świecie, gdzie funkcjonuje prawdziwa demokracja – każda nuta ma głos”. 25 października 2008 roku jako jedyny artysta country wystąpił w Walt Disney Concert Hall w Los Angeles.

Gill poślubił wokalistkę country, Janis Oliver z duetu Sweethearts of the Rodeo w 1980 roku. Małżeństwo przetrwało do 1998 roku. Vince miał z Janis jedną córkę, Jennifer Jerene Gill (urodziła się 5 maja 1982 roku). Po rozwodzie z Janis, Gill poślubił piosenkarkę pop Amy Grant – ślub odbył się w marcu 2000 roku. 12 marca 2001 roku urodziła im się pierwsza córka, Corrida Grant Gill.

Vince i Amy są wielkimi fanami Nashville Predators – w 2007 roku Amy wykonywała podczas rundy playoff hymn narodowy USA na rozpoczęcie każdego meczu.