Reklama

BIOGRAFIA

IQ
IQ

IQ


kraj: Wielka Brytania
gatunek: pop, pop rock
Brytyjska formacja grająca rock neoprogresywny. Choć nigdy nie odniosła spektakularnego sukcesu komercyjnego – przez lata zbudowała sobie wierną rzeszą fanów. Obecnie występują w składzie - Mike Holmes (gitara), Peter Nicholls (wokal prowadzący), John Jowitt (bas), Paul Cook (perkusja) oraz Mark Westworth (klawisze).
Została założona w 1981 roku przez gitarzystę Mike’a Holmesa, który odszedł wtedy ze składu The Lens oraz klawiszowca Martina Orforda. Rok później do składu dołączyli – wokalista Peter Nicholls, perkusista Paul Cook oraz basista Tim Esau. Niedługo potem w wersji kasetowej wydali swój pierwszy album „Seven Stories Into Eight”.

Razem z Marillionem, Pendragonem, Twelfth Night, Pallasem oraz Quasarem – muzycy IQ chcieli kontynuować tradycje progresywnego grania dekady lat 70, utożsamiane chociażby z takimi zespołami, jak Genesis, czy Yes. Grupę tą zaczęto określać frazą „rock neoprogresywny”, jakby chcąc na siłę podkreślić wtórność stylistyczną wobec minionej epoki. Te oskarżenia, czasem i słuszne, nie tyczyły się IQ, gdyż muzycy, jak ognia, unikali zaszufladkowania proponując w zamian swoim fanom – eklektyzm stylistyczny oraz starannie wybrane muzyczne fascynacje przebijające się w ich własnym repertuarze.

Nieustannie koncertując, stali się regularnymi bywalcami słynnego londyńskiego Marquee Club. W 1983 roku swoją premierę miał ich pierwszy winylowy album – „Tales From The Lush Attic”. Dwa lata później pojawił się, uważany po latach za klasyczny, longplay „The Wake”.

Niedługo potem, z powodu nagromadzonych od dłuższego czasu konfliktów wewnątrz składu oraz napiętego grafiku koncertowego – Nicholls opuścił grupę, by powołać do życia nowy projekt muzyczny - Niadem’s Ghost. Jego miejsce w formacji zajął Paul (P. L.) Menel. Muzycy podpisali także lukratywny kontrakt z Phonogramem. Rok później do sklepów trafił zapis ich trasy koncertowej – „Living Proof”. Kolejne albumy studyjne – „Nomzamo” (1987) i Are You Sitting Comfortably?” (1989) promowane były przez wielkie europejskie tournee, podczas którego dzielili scenę z Magnum oraz Mike and the Mechanics.

Niestety już rok później ze składem pożegnali się, niezadowoleni z braku wsparcia promocyjnego ze strony wytwórni, Menel oraz Esau. Na ich miejsce zaproszono basistę Lesa „Ledge’a” Marshalla, a po jego zupełnie niespodziewanej śmierci ponownie w szeregach grupy powitano Nichollsa. W 1991 roku światło dzienne ujrzał koncertowy rarytas – „J'ai Pollette d'Arnu”, wydany przez nową wytwórnię Giant Electric Pea, którą zresztą sami powołali do życia.

Zbiegło się to w czasie z przyjęciem do składu nowego basisty – Johna Jowitta. W tym ustawieniu IQ ruszyło w trasę koncertową, obejmującą Europę, Wielką Brytanię i Północną Amerykę, a po jej zakończeniu weszło do studia nagrań. Dwa lata później swoją premierę miała płyta „Ever”. W 1996 roku, w formie całego boxu, pojawił się zapis ich występów scenicznych – „Forever Live”, a rok później do sklepów trafiło ich opus magnum – podwójny koncepcyjny album „Subterranea”. Działania promocyjne wspierane były kompletną multimedialną prezentacją, która zbierała zasłużone brawa, zarówno ze strony krytyków, jak i fanów IQ.

Dwa lata później ukazała się reedycja ich pierwszego kasetowego albumu, a w następnym roku do rąk fanów trafiła kompilacja „The Lost Attic”. W 2000 roku ich dyskografia poszerzyła się o kolejną pozycję studyjną – „The Seventh House”, zaś w 2002 roku pojawiło się na DVD wydawnictwo „Subterranea: The Concert”. Po dwóch latach ukazał się natomiast nowy krążek „ Dark Matter”, uznany albumem roku w wielu uznanych magazynach muzycznych na cały świecie. Ponadto do sklepów trafił okolicznościowy zapis ich występu na 20. lecie istnienia formacji.

W 2005 roku doszło do kolejnych przetasowań w składzie – po dwudziestu trzech latach odszedł z formacji Cook, a na jego miejsce przyjęty został Andy Edwards, mający na swoim koncie współpracę między innymi z Robertem Plantem. Nie były to jednak ostatnie zmiany – w 2007 roku z grupą pożegnał się Orford (po ponad dwudziestu sześciu latach), pragnący poświęcić się teraz karierze solowej. Mimo tej decyzji, kontynuował współpracę z wytwórnią swojego byłego już składu i wciąż silnie był związany z artystycznymi działaniami IQ. Pod koniec 2008 roku zapowiedział jednak, że pragnie wycofać się z działalności muzycznej. Nie podał jednak, czym chciałby się w takim razie zajmować. Na jego miejsce przyjęto Marka Westwortha, znanego z prog rockowego zespołu Darwin’s Radio i w tym ustawieniu muzycy weszli do studia, by rozpocząć prace nad kolejnym albumem.

Nowy longplay „Frequency” miał swoją premierę w 2009 roku. Niedługo potem IQ ruszyło w promocyjną trasę koncertową, która po raz kolejny potwierdziła nie tyko znakomitą formę grupy, lecz także fakt, że wciąż pozostaje ona jedną z najlepszych w swoim gatunku. Podczas tournee do grupy dołączył perkusista jej oryginalnego składu – Paul Cook.

Styl muzyczny grupy podlegał oczywistej ewolucji. We wczesnym okresie prawdziwym wzorem pozostawał dla muzyków Genesis, szczególnie w erze Gabriela i Hacketta, co słychać było szczególnie w manierze wokalnej Petera Nichollsa i grze na gitarze Mike’a Holmesa. Po odejściu Nichollsa – brzmienie grupy zaczęło iść w kierunku bardziej komercyjnym i „radiowym”, mimo, iż albumy, jak – „Nomzamo” (1987) i „Are You Sitting Comfortably?” (1989), wciąż zachowywały elementy charakterystyczne dla prog rocka. Począwszy od krążka „Ever”, wydanego cztery lata później i powrotu do składu wokalisty, nastąpił jednak powrót do korzeni gatunku, z którego wyrośli – długość utworów uległa znacznemu wydłużeniu, a sama aranżacja stałą się bardziej finezyjna.

W ciągu swojej prawie trzydziestoletniej historii – IQ stał się jednym z najbardziej utytułowanych grup rocka progresywnego na świecie.