Reklama

BIOGRAFIA

Def Leppard
Def Leppard

Def Leppard


kraj: Wielka Brytania
gatunek: pop, pop rock
Legendarny angielski zespół spod znaku New Wave of British Heavy Metal. Obecnie grają w składzie - Joe Elliott (wokal prowadzący, gitary, klawisze), Phil Collen (gitara prowadząca, wokal), Vivian Campbell (gitara rytmiczna, wokal), Rick „Sav” Savage (gitara basowa, gitary, klawisze, wokal) oraz Rick Allen (instrumenty perkusyjne, wokal).
Na początku była grupa Atomic Mass, którą w 1977 roku założyli ówcześni studenci Tapton School - Rick Savage (bas), Pete Willis (gitara) oraz Tony Kenning (perkusja). O przyjęcie do składu starał się Irlandczyk Joe Elliott. Gitara była już zajęta, dlatego zdecydowano, że obejmie funkcję wokalisty. Swój pierwszy występ dali w miejscowej szkole. Niedługo potem Elliott zaproponował zmianę nazwy na „Deaf Leopard”, ostatecznie stanęło na Def Leppard, by „brzmiało mniej punkowo”. W styczniu następnego roku do formacji dołączył gitarzysta Steve Clark, który zaimponował chłopakom na próbie swoją wersją utworu „Freebird” z repertuaru Lynyrd Skynyrd.

Dokładnie rok później wydali swoją debiutancką EP-kę „The Def Leppard E.P.”. Ponieważ Kenning opuścił zespół – na potrzeby sesji nagraniowych zastąpił go Frank Noon. Nie upłynął miesiąc, a do składu dołączył niespełna piętnastoletni perkusista Rick Allen. Mini album sprzedawał się dobrze, biorąc pod uwagę ekspansję w tych czasach punka i new wave. Muzycy postanowili iść zatem w kierunku NWOBHM, w którym sztandarową wtedy gwiazdą był Iron Maiden. Tymczasem zdobywali coraz większą popularność, udało im się także podpisać kontrakt z Phonogramem, a ich interesy w stanach Zjednoczonych miał reprezentować Mercury Records.

Ich pierwszy album długogrający – „On Through the Night” pojawił się w sklepach w połowie marca 1980 roku. Mimo, że świetnie radził sobie w zestawieniach przebojów – wielu brytyjskich fanów odwróciło się wtedy od grupy, zarzucając muzykom „amerykanizację wizerunku” i skupienie się na tamtejszym rynku muzycznym. Rzeczywiście, grupa koncertowała przede wszystkim po drugiej stronie Oceanu, supportując między innymi AC/DC, Pata Traversa i Teda Nugenta. Wtedy też zwrócili na siebie uwagę producenta AC/DC, który zgodzi się na współpracę przy drugiej płycie Brytyjczyków. Longplay „High 'n' Dry” wydano w lipcu następnego roku. To właśnie dzięki umiejętnemu pokierowaniu prac w studiu – na krążku słychać pełną definicję ich specyficznego brzmienia. Wśród utworów znalazł się również wielki przebój formacji – „Bringin' On the Heartbreak”, do którego promocyjny klip był jednym z pierwszych metalowych emitowanych w MTV w 1982 roku, przynosząc zespołowi ogromną falę popularności, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Niedługo potem muzycy ruszyli w trasę koncertową, podczas której występowali przed Ozzym Osbournem i Blackfoot. W połowie roku ze składem pożegnał się Pete Willis. Zastąpił go Phil Collen. Wszystko to działo się równocześnie z przygotowaniami do następnego albumu – „Pyromania”, który swoją premierę miał w styczniu 1983 roku. Promował go singiel „Photograph”, do którego teledysk w MTV przebił popularnością nawet ówczesny hit „Beat It” Michaela Jacksona. Z krążka pochodziły także przebojowe – „Rock of Ages” oraz „Foolin'”. W samym tylko 1983 roku wydawnictwo rozeszło się w ponad 6 milionach kopii, co dało wynik ponad 100 tysięcy egzemplarzy sprzedawanych każdego tygodnia! Pozycji na szczycie zestawienia najlepszych albumów rok zagroził jedynie niezrównany „Thriller” Michaela Jacksona. Krążek otrzymał diamentowy status, co oznaczało ponad dziesięciomilionową sprzedaż wydawnictwa. W ramach promocyjnej trasy koncertowej zagrali między innymi przed Billym Squierem. Tymczasem Instytut Gallupa podał, że w 1984 roku respondenci wskazali Def Leppard (obok Rolling Stonesów, AC/DC i Journey) jako swój ulubiony zespół. Niestety wciąż wiele osób bojkotowało muzyków w ich własnej Wielkiej Brytanii, co było dla nich szczególnie przykre.

W lutym 1984 roku grupa przeniosła się do Dublina. Wszystko z powodu bardzo wysokich podatków, jakie przyszło odprowadzić zespołowi za tantiemy z „Pyromanii”. Zdecydowano się także na zmianę producenta – został nim Jim Steinam, mający na swoim koncie współpracę z Meat Loafem.

W ostatnim dniu roku, na skutek poważnego wypadku samochodowego, perkusista Rick Allen stracił całe lewe ramię. Mimo tego, nie zrezygnował ze swego członkostwa w grupie, chciał szybko wrócić do grania, choć z oczywistych względów trzeba było znaleźć do tego jakiś inny sposób. Postanowił wykorzystać … swoje nogi i w ten sposób zaadoptował do swoich potrzeb tak zwaną elektroniczną perkusję, bardzo popularną szczególnie w muzyce industrialnej. Urządzenie działa na zasadzie generowania dźwięku przez elektroniczny generator fal lub sampler. Wszyscy dopingowali Ricka w jego rekonwalescencji. Jego triumfalnym powrotem był występ w 1986 roku podczas festiwalu Donington Monsters of Rock. Muzyk został wtedy przywitany owacją na stojąco.

W sierpniu następnego roku, po blisko czterech latach, grupa wydała swój kolejny longplay – „Hysteria”, z którego pierwszym singlem wybrano „Animal”. Okazało się to przysłowiowym strzałem w dziesiątkę, gdyż utwór stał się pierwszym wielkim przebojem zespołu w rodzimej Wielkiej Brytanii. Wydawnictwo świetnie radziło sobie na listach przebojów, wchodząc do zestawienia już w pierwszym tygodniu od premiery. Choć w Stanach Zjednoczonych, w porównaniu z poprzednikiem – „Hysteria” sprzedawała się wolniej, to jednak rok później był znów na szczycie notowania najlepszych albumów. Kolejnymi singlami były - „Pour Some Sugar on Me” oraz „Love Bites”. To drugie nagranie przyniosło w styczniu 1989 roku jedyny w ich karierze numer 1. na liście Billboard Hot 100. Płyta pokryła się multiplatyną (w ciągu trzech lat sprzedano ponad 18 milionów kopii na całym świecie) i należy do nielicznych w historii (w rocku są zaledwie trzy takie krążki), z których co najmniej siedem singli znalazło się w zestawieniu US Hot 100. Promujące je tournee trwało aż piętnaście miesięcy. Również w 1989 roku, muzycy otrzymali z ramienia amerykańskiego przemysłu muzycznego dwie bardzo ważne nagrody – w kategorii Favorite Heavy Metal Artist oraz Favorite Heavy Metal Album. Było to istotne również z innego powodu – po raz pierwszy dodano w kategoriach muzycznych „heavy metal”. Pod koniec dekady, mimo sukcesów takich zespołów jak Guns N' Roses, Mötley Crüe i Bon Jovi, to jednak Def Leppard wciążsprzedawał w Stanach Zjednoczonych więcej płyt, niż jakakolwiek inna grupa.

Kując żelazo, póki gorące, muzycy ponownie weszli do studia i rozpoczęli pracę nad nowym materiałem. Niestety plany utrudniał pogłębiający się alkoholizm Steve’a Clarka. W końcu poproszono go, by na pół roku zrobił sobie przerwę i podjął próbę walki z nałogiem. Niestety przegrał walkę i zmaz na początku stycznia 1991 roku w swoim londyńskim domu. Bezpośrednią przyczyną śmierci było zatrucie organizmu mieszanką alkoholu i narkotyków. By uszanować pamięć po zmarłym koledze, zgodzono się na udział w nagraniach Phila Collena, mającego naśladować technikę grania na gitarze przez Clarka. „Adrenalize” ujrzała światło dzienne pod koniec marca 1992 roku. Po obu stronach Oceanu wydawnictwo uzyskało 1. miejsce zestawień najlepszych albumów i tak przez kolejne pięć tygodni. Promował je singiel „Let's Get Rocked”, do którego teledysk nominowano do MTV Video Music Awards w kategorii Best Video of the Year. Wydawnictwo osiągnęło sprzedaż na poziomie przekraczającym siedem milionów egzemplarzy na całym świecie. Wylansowało też aż sześć przebojów.

W kwietniu 1992 roku do składu dołączył znany z Dio i Whitesnake – Viviani Campbell. W nowym składzie formacja zadebiutowała podczas koncertu pamięci Freddiego Mercury’ego. Dało się też zauważyć, że formacja zaczyna ulegać w brzmieniu elementom grunge’u oraz tak zwanego alternatywnego rocka.

W październiku następnego roku dwoją premierę miała składanka „Retro Active”, na którą złożyły się nie publikowane dotąd utwory, nagrane w latach 1984-1993. Największą popularność zdobyły dwie piosenki – „Two Steps Behind” (pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu ze Schwarzeneggerem – „Last Action Hero”) oraz „Miss You In A Heartbeat” (okazał się ich największym przebojem w Kanadzie). Dwa lata później muzycy wydali pierwszą w karierze kompilację swoich największych przebojów – „Vault: Def Leppard Greatest Hits (1980–1995)”, która rozeszła się w nakładzie ponad 8 milionów egzemplarzy na całym globie. Na składance znalazło się jedno premierowe nagranie „When Love & Hate Collide”, które z kolei w Wielkiej Brytanii stało się ich największym hitem. W październiku 1995 roku grupa weszła do Księgi Recordów Guinessa za sprawą trzech koncertów na trzech różnych kontynentach (Maroko, Anglia, Kanada) jednego dnia.

W maju 1996 roku fani otrzymali kolejny longplay grupy – „Slang”, na którym muzycy zaprezentowali mroczne teksty oraz brzmienie świadczące o fascynacji alternatywnym rockiem. Był to także pierwszy krążek nagrany z wykorzystaniem w połowie akustycznej wersji perkusji przez Allena. Trzy lata później formacja wróciła do swego charakterystycznego brzmienia, a także wróciła do sprawdzonego producenta – Mutta Langego. Pokłosiem tego było wydanie w czerwcu 1999 roku albumu „Euphoria”. Pierwszym singlem z płyty był utwór „Promises”. Wydawnictwo uzyskało status złotej płyty.

Na początku września 2000 roku Def Leppard został wprowadzony do Rock Walk of Fame na Bulwarze Zachodzącego Słońca. Mistrzem ceremonii był długoletni przyjaciel formacji – Brian May z zespołu Queen. W lecie, dwa lata później, do sklepów trafił ich dziesiąty album, zatytułowany po prostu „X”. Muzycznie zmierzali w kierunku bardziej popowym, odchodząc jednocześnie od swoich hard rockowych korzeni. Choć w ogólnym rozrachunku płyta zebrała pozytywne recenzje, to jednak przepadła w notowaniach przebojów, stając się najmniej udaną pozycją w ich dyskografii. Muzycy odbili to sobie jednak podczas trasy koncertowej, cieszącej się ogromnym zainteresowaniem ze strony fanów.

W październiku 2004 roku ukazała się ich kolejna składanka „Best of Def Leppard”, a w maju rok później na rynek północnoamerykański trafiła kompilacja „Rock Of Ages - The Definitive Collection”. Dwa miesiące później wzięli udział w Live 8, a później skupili się na wspólnej trasie koncertowej z Bryanem Adamsem.

W maju 2006 roku wydali album „Yeah!”, składający się wyłącznie z coverów utworów, zaczerpniętych z twórczości między innymi T. Rex, Roxy Music, Blondie, The Kinks, Electric Light Orchestry, Mott the Hoople oraz Thin Lizzy. W tym samym czasie, razem z Queen, Kiss i Judas Priest zainaugurowali „VH1 Rock Honors”. Niedługo potem ruszyli w udane amerykańskie tournee, podczas którego grali razem z grupą Journey. Jako support wystąpili przed nimi Foreigner i Styx.

Pod koniec kwietnia 2008 roku do sklepów trafiła ich nowa studyjna płyta – „Songs from the Sparkle Lounge”. Promował ją singiel „Nine Lives” z gościnnym udziałem piosenkarza country - Tima McGrawa. Podczas promocyjnej trasy koncertowej – na scenie pojawiły się również takie gwiazdy, jak między innymi Styx, REO Speedwagon, Whitesnake oraz Thunder. W październiku, gdy zespół przebywał w Nashville, doszło do spotkania muzyków z młodziutką gwiazdą country – Taylor Swift, podczas którego artyści nie tylko wspólnie zagrali, lecz także zaśpiewali kilka swoich piosenek. Miało to miejsce podczas małego koncertu w Acuff Theatre.

W czerwcu 2009 roku Def Leppard, razem z Whitesnake i ZZ Top, pojawił się w charakterze gwiazdy na Download Festival. Artystów wspierały grupy – Tesla, Dream Theater oraz Journey. Występ w całości został dedykowany perkusiście Rickowi Allenowi. W tym samym czasie, wspólnie z Taylor Swift zagrali na gali CMT Music Awards. Niestety, zaplanowane jeszcze na ten rok, tournee po Ameryce Północnej trzeba było odwołać z powodu problemów osobistych, jakie pojawiły się w zespole.

Trudno do końca przypisać ich brzmienie do jakiegoś konkretnego gatunku muzycznego. Grają skrzyżowanie hard rocka z heavy metalem, całość okrasza harmonijny wokal i melodyjne gitarowe riffy. W połowie lat 80. zaczęli rozwijać się w kierunku glam metalu, choć nie jest to pojęcie, które w pełni definiuje ich styl muzyczny. Podczas prac nad albumem „Hysteria” do swego brzmienia włączyli elektroniczną perkusję, lecz raczej z potrzeby wynikłej sytuacji, niż z własnego wyboru. Def Leppard należy do elitarnego grona zespołów rockowych, których dwa studyjne krążki sprzedały się W Stanach zjednoczonych w ilości przekraczającej 10 milionów kopii każdy. Pozostałymi grupami są - The Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, Bon Jovi oraz Van Halen.

Członkowie formacji mają ponadto na swoim koncie współpracę między innymi z Ronniem Woodem (Rolling Stones), Jeffem Beckiem, AC/DC oraz Alice Cooperem.