Reklama

BIOGRAFIA

Ringo Starr
Ringo Starr

Ringo Starr


kraj: Wielka Brytania
gatunek: pop, pop rock
Prawdziwe nazwisko Richard Starkey. Angielski perkusista, kompozytor, wokalista i aktor. Członek legendarnej rockowej grupy The Beatles (zastąpił w niej Pete’a Besta), w której także śpiewał. Jego jednym z najsłynniejszych utworów jest „Octopus’s Garden”.
Urodził się 7 lipca 1940 roku w rodzinie Richarda i Elsie Starkey. Kiedy miał trzy lata jego rodzice rozwiedli się. Matka wyszła wkrótce za Harry’ego Gravesa, który zaszczepił w Ringo miłość do muzyki. W dzieciństwie miał poważne problemy ze zdrowiem – w wieku sześciu lat, w wyniku komplikacji po zapaleniu wyrostka robaczkowego zapadł w śpiączkę, siedem lat później nabawił się chronicznego zapalenia opłucnej i dwa lata swojego młodego życia spędził w sanatorium. Okres hospitalizacji spowodował wypadnięcie Ringa z normalnego systemu szkolnictwa, przez co nie był w stanie podejść do egzaminu „Eleven plus”. Uczęszczając do Secondary Modern School w Dingle Valery wykazywał zdolności zarówno aktorskie jak też i do mechaniki.

W młodości zafascynował go ruch muzyczny skiffie. W 1957 roku wspólnie ze swoim przyjacielem, Eddie Milesem założył pierwszy zespół – The Eddie Clayton Skiffie Group. Dwa lata później zaczął grać razem z Raving Texans – przyjął wtedy pseudonim Ringo Starr, ze względu na pierścienie które nosił oraz „kowbojskie brzmienie perkusji”. W październiku 1960 roku zespół zmienił nazwę na Rory Storm and The Hurricanes. Podczas pobytu w Hamburgu Starr poznał The Beatles. W 1962 roku, po kilku wcześniejszych występach z grupą, zajął w zespole miejsce perkusisty, ku początkowemu niezadowoleniu fanów.

W czasach The Beatles śpiewał przynajmniej jedną piosenkę na każdym albumie. Starr miał specyficzny sposób frazowania i zdarzało mu się przestawiać szyk wyrazów w zdaniu (otrzymało to nawet nazwę „Ringoisms”), co Beatlesi często wykorzystywali w piosenkach – „a hard days night”, czy „tomorrow never knows”. McCartney uważał że sposób w jaki Starr przekręca szyk jest bardzo liryczny – perkusista często dodawał coś od siebie do niedokończonych tekstów kolegów z zespołu.

Z powodu napięcia jakie towarzyszyło muzykom podczas pracy nad „Białym Albumem” i nie mogąc doczekać się, aż będzie mógł wziąć udział w komponowaniu, Ringo na dwa tygodnie opuścił sesję. Napisał w tym czasie „Octupus’s Garden”. Pozostali muzycy musieli nakłaniać go do powrotu.

Choć Starr mówił sam o sobie, że nie jest dobrym perkusistą, ponieważ nie ma odpowiednich umiejętności technicznych, spowodowanych tym, że będąc leworęcznym grał na zestawie dla praworęcznych, stał się wzorem dla takich postaci jak choćby Dave Grohl (Nirvana/Foo Fighters), Orri Páll Dýrason (Sigur Rós), Max Weinberg (the E Street Band), Danny Carey (Tool), Liberty DeVitto (zespół Billy’ego Joela), Nicko McBrain (Iron Maiden), Eric Carr (Kiss), Phil Rudd (AC/DC), Phil Collins, Mike Portnoy (Dream Theater) czy Pedro Andreu (Heroes del Silencio). Starr jest przykładem solidnego rockowego perkusisty, który wspaniale trzyma tempo i daje niesamowity feeling. Bębniarz wymyślił wiele nowych technik gry na perkusji, a jego wprawa sprawiała, że niezwykle rzadko trzeba było robić powtórki ze względu na ewentualne błędy. 31 stycznia 1969 roku McCartney wysłał mu kartkę pocztową, na której napisał: „Jesteś najlepszym perkusistą świata. Naprawdę.”

10 kwietnia 1970 roku ogłoszono rozwiązanie The Beatles. Starr do końca roku wydał dwa pierwsze solowe albumy: „Sentimental Journey”, na którym zamieścił własne wersje standardów z lat przed eksplozją rocka (piosenki aranżowali mu między innymi Quincy Jones, Maurice Gibb, George Martin i Paul McCartney) oraz „Beacoups of Blues”, nagrany z muzykiem z Nashville, Pete Drake’m. Na listach zamieścił kilka singli - „It Don’t Come Easy”, „Back Off Boogaloo” (ten stał się jego największym hitem na Wyspach, docierając do 2. miejsca). W USA wypromował dwa numery 1. - napisany wspólnie z Georgem Harrisonem „Photograph” i stworzony wraz z Sherman Brothers „You’re Sixteen”.

W 1971 roku wziął udział w koncercie „The Concert for Bangladesh”, zorganizowanym przez Harrisona. Ponadto zadebiutował jako reżyser filmowy, stając za kamerą dokument o zespole swojego przyjaciela, Marca Bolana, z T.Rex - „Born to Boogie”. Ponadto wspólnie z Robinem Cruikshankiem założył firmę projektującą meble (Starr zaprojektował stolik w kształcie kwiatu).

W 1973 roku wydał swoją trzecią płytę, zatytułowaną po prostu „Ringo”, która okazała się jego najlepszą płytą. W nagraniu pomagali mu wszyscy Beatlesi – grając w różnych utworach. Lennon napisał dla niego utwór „I’m The Greatest”. Muzyk pomógł mu także w pracy nad następnym albumem, „Goodnight Vienna” pisząc dla Ringo dwa utwory: „Only You (And You Alone)” oraz „No No Song”. Pod koniec 1975 roku Starr wydał kompilację z największymi przebojami, zatytułowaną „Blast from Your Past” – był to ostatni album wydany przez Apple Records. W tym okresie był związany uczuciowo z Lynsey de Paul, która napisała dla Very Lynn utwór „Don’t You Remember When” (Ringo zagrał w nim na tamburynie) oraz dla samego Ringa „If I Don’t Get You The Next One Will” (w zemście za to, że muzyk nie dotarł na umówiony obiad).

W późniejszym etapie kariery muzycznej muzyk nie osiągał już wielkich sukcesów. W połowie lat 70. podpisał kontrakt z Atlantic Records i wydał w 1976 roku płytę „Ringo’s Rotogravure”, która osiągnęła słabe wyniki sprzedaży. Firma postanowiła zmienić wizerunek artysty. Kolejny album, „Ringo The 4th”, utrzymany klimacie disco i pop okazał się jednak katastrofą i przeszedł niemalże bez echa. W wyniku tego Ringo podpisał kontrakt z Portrait Records. Wydał dla nich w 1978 roku płytę „Bad Boy”, która okazała się jedynym nagranym dla wytwórni albumem artysty, ze względu na słabą sprzedaż.

W 1975 roku Starr założył własną wytwórnię Ring O’Records. Do 1978 roku wytwórnia wydała cztery płyty różnych artystów oraz szesnaście singli.

W 1980 roku Harrison napisał dla Ringa utwór „All Those Years Ago”, który znalazł się na płycie „Stop and Smell The Roses”. Płyta pomimo dobrych recenzji sprzedawała się słabo. Po śmierci Lennona, Harrison nagrał własną wersję utworu z gościnnym udziałem Starra oraz Paula i Lindy McCartney’ów. Przed śmiercią Lennon zaproponował perkusiście nagranie „Nobody Told Me” i „Life Begins At 40”, jednak po śmierci muzyka, Starr nie chciał tego robić (oba utwory znalazły się później na płycie Lennona „Mil kand Honey”). Kiedy muzyk dowiedział się o morderstwie, pojechał wraz ze swoją ówczesną towarzyszką, Barbarą Bach do Nowego Yorku, aby weprzeć Yoko Ono w tym trudnym okresie.

W 1985 roku wystąpił wspólnie ze swoim synem Zakiem Starkey’em jako członek Artists United Against Apartheid podczas nagrywania „Sun City”. Dwa lata później zagrał w utworze Harrisona „When We Was Fab” na płycie „Cloud Nine”.

W październiku 1988 roku Starr i Bach zostali skierowani na półroczny detox, aby wyleczyć się z alkoholizmu. W lipcu następnego roku dał pierwszy koncert jako Ringo Starr & His All Starr Band” w Dallas”. Towarzyszyli mu znani muzycy, a na repertuar składały się utwory The Beatles, solowe piosenki Starra i przeboje wylansowane przez muzyków towarzyszących. Trasa odniosła sukces i dzięki temu artysta w 1992 roku wydał kolejną solową płytę „Time Takes Time”, nad produkcją której czuwali Jeff Lynne (ELO), Peter Asher, Phil Ramone i Don Was. Gościnnie zagrali na niej między innymi Brian Wilson i Harry Nilsson.

W 1990 roku z okazji 10. rocznicy śmierci Lennona, Starr wspólnie z Tomem Pettym, Joe Walshem i Jimem Kelnerem nagrali nową wersję utworu „I Call Your Name”, którą wyprodukował Jeff Lynne.

W 1997 roku Starr gościnnie zagrał na płycie „Flaming Pie” McCartney’a w utworach „Little Willow” (opowiadający o byłej żonie Starra, Maureen Starkey) i „Beautiful Night”. Ponadto wspólnie napisali utwór „Really Love You”.

W 1998 roku Starr wydał pod szyldem Mercury album „Vertical Man” – był to początek dziewięcioletniej współpracy muzyka z producentem Markiem Hudsonem (ten wspólnie ze swoim zespołem The Roundheads towarzyszył Starrowi podczas koncertów). Na płycie wystąpili między innymi McCartney oraz Harrison. Później ukazało się koncertowe wydawnictwo „VH1 Storytellers”, zawierające zapis występu w programie o takim właśnie tytule.

Po śmierci Harrisona wystąpił na koncercie poświęconym jego pamięci wykonując „Photograph” i cover Carla Perkinsa „Honey Don’t”.

W 2006 roku Starr zagrał gościnnie na płycie Jerry'ego Lee Lewisa „Last Man Standing”, na której wykonali wspólnie utwór Chucka Berry’ego „Sweet Little Sixteen”. W grudniu tego samego roku Daniel Finkelstein, dziennikarz The Times, rozpoczął kampanię na rzecz przyznania Starrowi tytułu szlacheckiego od królowej, choć sam artysta nie popiera monarchii i osobiście nie jest tytułem zainteresowany.

24 grudnia 2007 roku, magazyn Time ogłosił, że Starr pracuje nad nowym albumem i zaanonsowało koncert artysty, jaki miał się odbyć w rodzinnym mieście artysty 11 stycznia 2008 roku. Płyta zatytułowana „Liverpool 8” ukazała się w styczniu tego roku. Większość piosenek muzyk napisał wspólnie z członkami Roundheads. Pomógł im również producent David Stewart). Pierwotnie nad produkcją albumu czuwał Hudson wspólnie z Ringo, jednak ich drogi rozeszły się i miejsce Hudsona zajął właśnie Stewart. W październiku Starr ogłosił na swojej stronie internetowej, że nie będzie już więcej rozsyłał autografów i nie podpisze niczego, co zostanie do niego wysłane na żaden z adresów.

Wspólnie z Georgem Martinem i Gilesem Martinem otrzymali nagrodę Grammy za ścieżkę dźwiękową do filmu „Love” podczas pięćdziesiątej ceremonii rozdań tej nagrody. 9 listopada tego roku Starr przyjął Diamond Award na World Music Awards w Monaco, przyznaną za osiągnięcia z The Beatles.

4 kwietnia 2009 roku wystąpił wspólnie z McCartney’em na koncercie charytatywnym „Change Begins Within” wykonując utwory The Beatles. 1 czerwca wspólnie z Olivią Harrison, Yoko Ono i Paulem McCartney’em pojawili się na konferencji prasowej firmy Microsoft, promując grę „The Beatles Rock Band”.

W styczniu 2010 roku ukazał się najnowszy album artysty „Y Not” i jest to równoczesnie pierwszy longplay samodzielnie przez niego wyprodukowany. Co najbardziej zelektryzowało fanów muzyka - na płycie pojawił się duet Starra z McCartney'em, który zagrał na basie w piosence „Peace Dream”. Dodatkowo panowie zaśpiewali utwór „Walk With You” i to własnie ta kmpozycja została wybrana singlem promującym cały longplay. Do współpracy w studiu perkusista zaprosił także między innymi Joss Stone, Joe Walscha, Bena Harpera oraz Dave'a Stewarta.

Ringo Starr ma za sobą również karierę aktorską. Zagrał między innymi w takich filmach, jak: „Candy”, „The Magic Christian”, „Blindman”, „Son of Dracula”, „Caveman”, „200 Motels” i wielu innych. Udzielił głosu w animowanej produkcji „The Point”. Ponadto pojawił się w jednym z odcinków „Latającego Cyrku Monty Pythona”. Był narratorem serii dla dzieci „Thomas The Tank Engine & Friends”. Występował także jako Mr. Conductor w „Shining Time Station”. W 1989 roku wziął udział w reklamie Oldsmobila (później reklamował jeszcze inne różnorakie produkty). Dwa lata później zagrał siebie w jednym z odcinków animowanej serii „The Simpsons”. W 1993 roku zrealizował dla Disney Channel dokument „Ringo Starr: Going Home”, w którym odwiedzając Liverpool opowiadał o czasach The Beatles. W 1995 roku zaprojektował pierwszą serię specjalnych kart kredytowych Discover Card’s. W 2001 roku podkładał głos w kreskówce „Courage The Cowardly Dog”.

Na jego cześć została nazwana planeta, odkryta 31 sierpnia 1984 roku przez Briana A. Skiffa. Nosi nazwę 4150 Starr.

W 2002 roku został wprowadzony do Percussive Arts Society Hall of Fame. Został także jako członek The Beatles wprowadzony doRock And Roll Hall of Fame – rozpoczęto również proces, aby wyróżnić go tym honorem za solową twórczość. W 2010 roku Starr ma otrzymać własną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame.

Prywatnie był żonaty z Maureen Cox. Pobrali się w lutym 1965 roku. Małżeństwo przetrwało dziesięć lat. Doczekali się trójki dzieci: Zaka, Jasona i Lee. Jego drugą żoną została Barbara Bach (wzięli ślub 27 kwietnia 1981 roku). Ze względów zdrowotnych jest wegetarianinem.