The Jackson 5 :: Muzyka :: RMF FM

Reklama

BIOGRAFIA

The Jackson 5
The Jackson 5

The Jackson 5


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Amerykańska grupa rodzinna, której nazwa pochodziła od nazwiska jej członków. Czasem zwani byli The Jackson 5ive lub The Jackson Five. Występowali w składzie - Jackie Jackson (wokal), Tito Jackson (gitara prowadząca), Jermaine Jackson (gitara basowa, wokal), Marlon Jackson (wokal) oraz Michael Jackson (wokal prowadzący). Z czasem dołączył do niech Randy Jackson (perkusja, klawisze, wokal). Istniała w latach 1966-1975. Jej repertuar opierał się głównie na R&B i soulu, a później również na popie i disco. Byli największym fenomenem w historii muzyki pop przełomu lat 60. i 70. oraz początkiem solowej kariery Michaela i Jermaine’a. W ich brzmieniu słychać wpływy wielu gwiazd dekady lat 60., jak choćby Sly & The Family Stone, Isley Brothers, The Temptations, Marvina Gaye, The Teenagers, Steviego Wondera oraz Jamesa Browna. Z formacji wyłonił się potem zespół The Jacksons.
Byli pierwszymi w historii fonografii, którzy umieścili swoje cztery debiutanckie single na szczytach amerykańskich list przebojów. Mowa tu o „I Want You Back”, „ABC”, „The Love You Save” oraz „I'll Be There”. Kolejne piosenki – „Mama's Pearl”, „Never Can Say Goodbye” i „Dancing Machine” trafiły do notowania Top 5 oraz zestawienia najlepszych singli R&B. Większość z wczesnych kompozycji była pisana i produkowana przez specjalny zespół zwany The Corporation, później korzystano z pomocy Hala Davisa oraz duet Gamble & Huff. Dopiero pod koniec lat 70. członkowie zaczęli samodzielnie komponować swoje piosenki. Byli także pierwszymi czarnymi idolami nastolatków, nie zważając na dominację białych artystów w ówczesnej muzyce.

Bracia urodzili się i dorastali w miasteczku Gary. O ich wczesnych występach zadecydowali rodzice - ojciec Joseph Jackson oraz matka Katherine, obserwujący od małego swoje pociechy. Początkowo występowali z towarzyszeniem gitary ojca. Kiedy jednak udało im się zagrać publicznie na instrumencie o zerwanej jednej strunie, ojciec, na początku zły, zdał sobie po chwili sprawę jak wielki potencjał drzemie w chłopcach.

W 1964 roku powstał zespół The Jackson Brothers, który tworzyli Jackie, Tito, Jermaine oraz ich przyjaciele - Reynaud Jones (gitara) oraz Milford Hite (perkusja). Pod koniec roku do składu dołączyli młodsi bracia – Marlon i Michael, grający na tamburynie oraz kongach.

Ogromnie utalentowany okazał się najmłodszy w składzie, niespełna ośmioletni Michael, prezentujący podczas śpiewania na scenie swoje oryginalne układy choreograficzne. Był to punkt zwrotny. Nauczycielka szkolnego chóru zaczęła namawiać grupę, by wobec tego zmieniła nazwę na bardziej sprawiedliwą dla wszystkich jej członków, czyli - The Jackson Five. Zaproponowała także, by zastąpił Jonesa i Hite’a – Johnym Jacksonem na perkusji oraz Ronniem Ranciferem na klawiszach. Tito miał przejąć gitarę prowadzącą, a Jermaine – basową. Po wygraniu w takim ustawieniu szkolnego konkursu – chłopcy zaczęli występować profesjonalne, na początku w Indianie, potem całym Chicago, w końcu całych Stanach. Wiele z tych koncertów odbywało się w klubach dla Afroamerykanów.

Od samego początku swojej kariery mieli zagorzałych fanów. W sierpniu 1967 roku wygrali konkurs dla amatorów w teatrze Apollo w Harlemie. Ich występ zrobił ogromne wrażenie na wysłanej przez Motown Records - Gladys Knight (z zespołu The Pips). Ta zarekomendowała formację swojej wytwórni, ale jej właściciel Berry Gordy, który zajmował się wtedy promocją nastoletniego Steviego Wondera odmówił, tłumacząc, że dzieci nie mogą pracować legalnie i problem uznał za rozwiązany.

Niedługo potem podpisano umowę z lokalną wytwórnią Steeltown, a w październiku 1967 roku grupa weszła do studia nagrywać swój debiutancki materiał.

Zadebiutowali singlem „Big Boy” w styczniu 1968 roku, stając się natychmiast ogromnym lokalnym przebojem. Niedługo potem wydali drugi utwór „We Don't Have To Be Over 21 (to Fall in Love)”.

W sierpniu 1968 roku wystąpili jako support przez grupą Bobby Taylor & the Vancouvers. Wokalista będąc pod wielkim wrażeniem umiejętności młodych artystów zabrał ich do Detroit. Wieczorem 22 lipca ojciec z synami zjawili się w apartamencie Taylora na zaaranżowanym spotkaniu z wytwórnią Motown, na którym wykonali cover aktualnego przeboju Jamesa Browna „I Got the Feelin”. Gordy nie mógł przybyć, wysłano mu jednak kasetę video. Po zobaczeniu ich występu – jakiekolwiek wątpliwości nie miały już znaczenia. W listopadzie zorganizowano przyjęcie na ich cześć i rozpoczęto negocjacje w celu odkupienia ich kontraktu z Steeldown, które zakończyły się w marcu następnego roku. W lecie weszli do studia. Ich wczesne utwory były coverami standardów największych gwiazd wytwórni , między innymi „Stand!” (Sly & The Family Stone), „Who's Lovin' You” (The Miracles).

Tymczasem grupa wraz z ojcem przeniosła się do Kaliforni. Poszukując odpowiedniego domu - Joseph, Jermaine, Tito oraz Jackie zamieszkali w domu Gordy’ego, a Marlon i Michael zatrzymali się u Diany Ross. Przygotowując swój pierwszy samodzielny singiel wytwórnia skróciła ich nazwę z The Jackson Five na The Jackson 5. Równocześnie w samym Motown trwały prace nad strategią promocyjną nowej gwiazdy. By zwiększyć zainteresowanie mediów – odmłodzono metryki chłopców, przykładowo Michael z jedenastolatka został… ośmiolatkiem, a Johny i Ronnie zostali kuzynami Jacksonów. Grupę miała natomiast odkryć… Diana Ross. Zresztą, w oficjalnej biografii było jeszcze więcej podobnych bzdur.

Ich oficjalnym pierwszym samodzielnym singlem był utwór „I Want You Back” autorstwa tak zwanej Korporacji, czyli Berry’ego Gordy, Alphonza Mizella, Deke’a Richardsa oraz Freddiego Perrena. W październiku tego roku wystąpili jako gość specjalny na koncercie Diany Ross oraz The Supremes.

W grudniu 1969 wydali pierwszy longplay „Diana Ross Presents The Jackson 5”. W styczniu następnego roku singiel „I Want You Back” zajął 1. miejsce na szczytach list przebojów. Kolejne nagrania – „ABC”, „The Love You Save” oraz „I'll Be There” wspięły się na podium notowań pop oraz soul magazynu Billboard.

Na fali tych sukcesów można było wreszcie pomyśleć o ściągnięciu całej rodziny do Kaliforni, co stało się w 1970 roku. W marcu następnego roku rodzina kupiła posiadłość nazwaną pieszczotliwie „kępa siana”, w której wszyscy zamieszkali. W tym samym roku pojawiły się dwa kolejne longplaye grupy – „ABC”, „Third Album” oraz okolicznościowa składanka „The Jackson 5 Christmas Album”.

Od czasu debiutu grupy - Stany ogarnęła prawdziwa „Jacksonmania”. Niedługo trzeba było czekać, by chłopcy usunęli w cień The Supremes, stając się największą gwiazdą Motown. Na szeroką skalę drukowano plakaty z podobiznami rodzeństwa, naklejki, powstawały o nich książki. Powstał nawet film animowany, którego byli głównymi bohaterami.

W 1971 roku Motown zaproponowała rozpoczęcie kariery solowej Michaelowi. Jego debiutancki solowy singiel „Got to Be There” znalazł się w prestiżowym zestawieniu Top 5. W tym samym roku The Jackson 5 wydali kolejne krążki – „Maybe Tomorrow”oraz pierwszy live „Goin' Back to Indiana”.

Następny rok przyniósł mu kolejne przeboje „Rockin' Robin” i „I Wanna Be Where You Are”. W tym samym roku zaczął występować solowo także jego brat, Jermaine, a Jackie nagrał solowy album, który jednak przepadł w zestawieniu. Mimo oburzenia fanów, z powodu opuszczenia rodzinnej grupy – kariery Michaela, Jermaine’a i Jackiego zaczęły funkcjonować obok The Jackson 5. Od 1972 roku ich nagrania nie osiągały już takiej oszałamiającej sprzedaży, jak poprzednie, ale wciąż radziły sobie całkiem dobrze. Wydany w tym roku album „Lookin' Through the Windows” oraz późniejsze „Skywriter” (1973), „G.I.T.: Get It Together”(1973) osiągały jednak komercyjny sukces, przynosząc kolejne przeboje, jak choćby utrzymany już w stylistyce disco „Dancing Machine”. W 1974 roku grupa nagrała krążek „Dancing Machine”.

Wszyscy jednak zgadzali się, że wizerunek stworzony przez wytwórnię dawno przestał być aktualny - chłopcy podrośli, z powodzeniem kontynuowali kariery solowe. Dodatkowo razem z ojcem chcieli mieć większy wpływ na swój repertuar. Czując, że mogą osiągnąć więcej, niż pod skrzydłami Motown – zaczęli rozglądać się za nową wytwórnią płytową.

W 1975 roku Joseph rozpoczął negocjacje z CBS Records, oferującą 20 % udział w tantiemach (Motown dawała standardowe 2,8%) oraz pozwalającą na samodzielne komponowanie i produkcję nagrań. Dawna wytwórnią tymczasem oskarżyła muzyków o zerwanie kontraktu. Choć ewentualnie godziła się na ich odejście, to grupa forsowała kolejną zmianę nazwy The Jacksons, gdyż prawa do poprzedniej, Motown chciała zatrzymać na drodze sądowej.

Ostatnim longplayem nagranym jako The Jackson 5 był „Moving Violation” (1975).

Nie sposób w pełni opisać całego wpływu na pop kulturę, jaki wywarła na nią grupa The Jackson 5. Do fascynacji ich muzyką przyznają się do dziś całe dziesiątki artystów wykonujących bardzo różnorodną muzykę, jak grupa pop emo Dashboard Confessional, formacje R&B - New Edition oraz B5, a także boysband Hanson. Stali się archetypem dla późniejszej brytyjskiej rodzinnej formacji Five Star, występującej w latach 80. Grupa występowała ze swym ojcem i często była porównywana do słynnych Afroamerykanów.

W 1992 roku Jermaine razem z Suzanne de Passe rozpoczęli pracę w Motown nad produkcją zatytułowaną „The Jacksons: An American Dream”, która miała powstać na potrzeby telewizji jako pięciogodzinny mini serial. Fabuła rozpoczynała się pod koniec lat 40. XX wieku, od spotkania Katherine i Josepha, następnie przedstawiała pierwsze kroki The Jackson 5 w Motown, potem przechodziła do dekady lat 70,. i 80., w efekcie ukazując prawdziwy fenomen tej niebywale utalentowanej muzycznie rodziny. Serial w porze emisji miał najwyższą oglądalność, był nominowany w czterech kategoriach do nagrody Grammy, zdobył jednak tylko jedną oraz dwie Young Artist Awards.

W 1997 roku grupa odsłoniła swoją gwiazdę w Rock and Roll Hall of Fame, a dwa lata później pojawiła się w Vocal Group Hall of Fame. Jej dwie kompozycje „ABC” oraz „I Want You Back” zostały umieszczone w prestiżowym zestawieniu „500 piosenek, które wstrząsnęły rock and rollem”. Ta druga dołączyła także w 1999 roku do Grammy Hall of Fame.