Reklama

BIOGRAFIA

Kris Kristofferson
Kris Kristofferson

Kris Kristofferson


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Prawdziwe nazwisko Kristoffer Kristofferson. Amerykański piosenkarz, kompozytor i aktor. Jego największymi przebojami były „Me and Bobby McGee”, „Sunday Mornin’ Comin’ Down” i „Help Me Make It Through the Night”. Choć sam jest autorem większości swoich piosenek, zdarzało mu się współpracować z innymi artystami sceny Nashville, jak choćby z Shelem Silversteinem czy Fredem Rumfeltem. W 1977 roku został wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame, a w 1985 roku do Songwriters Hall of Fame. W 2004 roku wszedł w poczet Country Music Hall of Fame.
Urodził się 22 czerwca 1936 roku w Bronsville w stanie Teras, w rodzinie Mary Ann i Larsa Henry’ego Kristoffersonów. Jego ojciec był generałem lotnictwa w amerykańskiej armii. Kiedy Kris był mały, ojciec popchnął go w kierunku zrobienia kariery w wojsku (pradziadek Krisa był oficerem w szwedzkiej armii). Po wielu przeprowadzkach rodzina zamieszkała w San Mateo, gdzie muzyk skończył szkołę średnią. W 1954 roku chcąc zostać pisarzem zaczął uczęszczać do Pomona College. Pierwszych blasków sławy doświadczył, kiedy pojawił się w magazynie „Sports Illustrated” w rubryce Faces In The Crown, ze względu na swoje osiągnięcia w rugby, piłce nożnej i lekkoatletyce. Wspólnie z kolegami reaktywowali Claremont College Rugby Club w 1958 roku. Ukończył college w tym samym roku z najwyższym wyróżnieniem w dziedzinie literatury. Później zaczął studia na Oxford University. Otrzymał stypendium Rhodesa. Podczas studiów zaczął pisać piosenki oraz nagrywać – najpierw pod pseudonimem Kris Carson, jednak bez większego komercyjnego sukcesu.

W 1960 roku skończył studia z literatury i poślubił Fran Beer. Wstąpił do armii, gdzie dorobił się stopnia kapitana. Podczas służby latał na helikopterach. Ukończył także Ranger School – intensywne 61-dniowe szkolenie, na którym poznawał taktyki walki w małych jednostkach bojowych. We wczesnych latach 60. został wysłany do zachodnich Niemiec. W tym właśnie okresie powrócił do kariery muzycznej i założył własny zespół. W 1965 roku, po powrocie do kraju, zaoferowano mu pracę w West Point, jako profesorowi literatury. Nie przyjął jednak oferty i postanowił zająć się profesjonalnie muzyką, opuszczając armię. Został pożegnany z honorami.

Muzyk przeniósł się do Nashville. Próbując zrobić karierę muzyczną podejmował się różnych prac. Praktycznie wszystkie zarobione pieniądze przeznaczał na leczenie syna, który miał wadę przełyku. Wkrótce także rozwiódł się.

Podczas pracy w Columbia Studios w Nashville (zamiatał tam podłogi), poznał Johnny’ego Casha, który zaakceptował kilka jego piosenek, jednak zdecydował się ich nie wykorzystywać. Choć w tamtym czasie nagrywał tam również Bob Dylan, Kristofferson nigdy go nie poznał. Bał się, że może zostać zwolniony z pracy za narzucanie się artyście.

Kris pracował również jako pilot helikoptera w firmie Petroleum Helicopters International w Lafayette w stanie Luisiana. Podczas pracy w tej firmie napisał wiele ze swoich przebojów, cały czas starając się wypłynąć na szersze wody jako muzyk.

W 1966 roku Dave Dudlmy nagrał piosenkę „Viet Nam Blues”, autorstwa Kristoffersona, który stał się wielkim przebojem. Rok później Kriss podpisał kontrakt z Epic Records i wydał własny singiel „Golden Idol” / „Killing Time”, jednak nie odniósł on komercyjnego sukcesu. Przez następnych kilka lat wielu innych artystów wydawało wiele przebojów autorstwa muzyka - Roy Drusky („Jody and the Kid"), Billy Walker & the Tennessee Walkers („From the Bottle to the Bottom"), Ray Stevens („Sunday Mornin' Comin' Down"), Jerry Lee Lewis („Once More with Feeling") Faron Young („Your Time's Comin'") i Roger Miller „(Me and Bobby McGee", „Best of all Possible Worlds", „Darby's Castle"). Udało mu się także osiągnąć sukces jako muzyk solowy – jego występ na Newport Folk Festival zapowiadał sam Johny Cash. Kristofferson zwrócił na siebie uwagę Casha w dość nietypowy sposób. Pewnego dnia wylądował helikopterem u niego w ogrodzie i dał mu taśmy ze swoimi nagraniami. Była wśród nich piosenka „Sunday Morning Coming Down”.

Wkrótce udało mu się podpisać kontrakt z Monument Records. W 1970 roku nagrał dla wytwórni debiutancki album, zatytułowany „Kristofferson”, na którym znalazły się jego wielkie przeboje oraz kilka nowych utworów. Początkowo album nie sprzedawał się najlepiej – sukces płycie przyniosły dopiero jego reedycje pod zmienionym tytułem (jako „Me & Bobby McGee”). Wciąż z powodzeniem jego piosenki nagrywali inni artyści. Ray Price otrzymał tytuł „Song of the Lear” za wykonanie „For The Good Times” w 1970 roku, a Johny Cash otrzymał ten sam tytuł od Country Music Association za piosenkę „Sunday Morning Coming Down”. Był to jedyny przypadek, kiedy to dwie różne piosenki jednego autora otrzymały ten tytuł od obydwu rywalizujących ze sobą organizacji w tym samym roku.

W 1971 roku Janis Joplin nagrała własną wersję „Me and Bobby McGee”, która dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów. Artystka spotykała się z Kristoffersonem aż do swojej śmierci.

Muzyk wydał swój drugi album „The Silver Tongued Debil and I” w 1971 roku. Płyta odniosła komercyjny sukces i ustabilizowała pozycję muzyka na rynku jako gwiazdy. Wkrótce także zadebiutował jako aktor na dużym ekranie w filmie „The Last Movie”. Wystąpił także na Isle of Wright Festival.

W 1972 roku zagrał w filmie „Cisco Pike” i wydał swój trzeci album „Order Lord”. Płyta zawierała całkowicie nowe nagrania i z początku nie sprzedawała się najlepiej. Kris otrzymał kilka nagród Grammy, w tym nagrodę dla Country Song of the Year za „Help Me Make It Through The Night”.

Czwarty album artysty „Jesus Was a Capricom” początkowo sprzedawał się słabo, jednak jego sprzedaż gwałtownie wzrosła po wydaniu singla „Why Me”, który stał się wielkim przebojem.

Przez następne kilka lat artysta poświęcił się głównie aktorstwu. Wystąpił między innymi w takich filmach jak „Blume In Love”, „Pat Garrett and Billy The Kid”, „Bring Me The Head of Alfredo”, „Alice Doesn’t Live Here Anymore” czy „A Star Is Born” (otrzymał za rolę nagrodę Golden Glode). Wydany w tym okresie album „Shake Hands with the Devil” nie odniósł sukcesu. Wspólnie z Johnnym Cashem zagrał w 1986 roku w filmie „The last days of Frank and Jesse James”.

W 1973 roku poślubił piosenkarkę Ritę Coolidge. Wspólnie wydali płytę „Full Moon”, która osiągnęła wielki sukces. Niestety kolejna solowa płyta Kristoffersona okazała się komercyjną porażką i ustanowiła trend na przyszłość. Choć jego piosenki z powodzeniem nagrywbreali inni artyści (Willie Nelson nagrał płytę „Willie Nelson Sings Kris Kristofferson” okazała się sukcesem), jego własne dokonania przechodziły bez echa. W 1980 roku Kris i Rita wzięli rozwód.

W 1982 roku wspólnie z Willie Nelsonem, Dolly Parton i Brendą Lee stworzyli projekt The Winning Hand, który odniósł olbrzymi komercyjny sukces. Kris ponownie ożenił się – tym razem z Lisą Meyers i znów poświęcił się karierze filmowej. Zagrał w „The Lost Honor of Kathryn Beck”, „Flashpoint” i „Songwriter” (za piosenkę do tego filmu w którym wystąpił wspólnie z Willie Nelsonem otrzymał nominację do Oscara). Płyta ze ścieżką dźwiękową do filmu „Songwriter” odniosła wielki sukces.

Muzyk wspólnie z Nelsonem, Jenningsem i Cash’em stworzyli supergrupę The Highwaymen, która odniosła ogromny sukces. Nagrali wspólnie dwie płyty - „Highwayman” i „Highwayman 2”. Choć solowa kariera muzyczna Krisa powoli dogasała, z powodzeniem występował z The Highwaymen oraz grał w filmach. Jako aktora można było go zobaczyć choćby w „Lone Star”, czy w trylogii „Blade”. Zagrał ponadto w „A Soldier’s daughter Never Cries”, „Fire Down Below”, „Planet of The Apes”, „Playback” czy „Fast Ford Nation”.

W 1999 roku ukazała się płyta artysty zatytułowana „The Austin Sessions”, na której znalazły się nowe wersje niektórych z jego największych przebojów, wykonane wspólnie z przyjaciółmi, wśród których pojawili się Mark Knopfler, Steve Earle i Jackson Browne. W 2003 roku ukazała się koncertowa płyta zatytułowana „Broken Freedom Song”.

Trzy lata później otrzymał od Songwriters Hall of Fame nagrodę imienia Johnny’ego Mercera (wcześniej otrzymali ją między innymi Hank Williams Jr, Loretta Lynn, Reba McEntire i Johny Cash) oraz wydał pierwszy od jedenastu lat premierowy materiał zawarty na krążku „This Old Road”.

13 czerwca 2008 roku zagrał akustyczny koncert wspólnie z Patty Griffin i Randym Owenem. Koncert miał być transmitowany na żywo a każdy z artystów wykonał po pięć utworów.

Kristofferson był żonaty trzy razy. W 1960 roku ożenił się z Frances Beer z która doczekał się dwójki dzieci (Tracy i Krisa). Rozwiedli się w 1969 roku. Później Kris spotykał się z Janis Joplin, a po jej śmierci z Barbrą Streisand. W 1973 roku ożenił się ze wspomnianą już Ritą Coolidge, z którą ma córkę Casey. Wzięli rozwód w 1980 roku. Trzy lata później poślubił Lisę Meyers. Wspólnie mają piątkę dzieci - Jesse Turner, Jody Ray, Johnny’ego Casha Kristoffersona, Kelly Marie i Blake’a Camerona.

Jest przeciwnikiem wojny w Iraku, co wyraził w swojej piosence „In The News”. Ponadto wspierał w kampanii prezydenckiej Baracka Obamę. Jest członkiem stowarzyszenia Veterans for Peace.

Przyznał, że na swoim nagrobku chciałby mieć wypisane trzy pierwsze linijki tekstu piosenki Leonarda Cohena „Bird on the Wire”.