Reklama

BIOGRAFIA

AC/DC
AC/DC

AC/DC


kraj: Australia
gatunek: pop, pop rock
Australijski zespół założony w 1973 roku w Sydney przez braci Angusa i Malcolma Youngów. Grupa uznawana za jednego z pionierów muzyki hardrockowej i heavymetalowej, choć sami członkowie grupy zawsze klasyfikowali swoją muzykę jako „rock & roll”.
Inspiracją dla nazwy formacji stał się tył maszyny do szycia siostry braci Youngów – Margaret, na którym zauważono akronim „AC / DC” oznaczający „alternating current / direct current” (urządzenie zdolne do pracy z oboma typami prądów). Uznano, że świetnie oddaje surową energię zespołu i postanowiono nie szukać nowej.

W 1973 roku zagrali swój pierwszy koncert w Sydney, a następnie podpisali kontakt z Albert Production. W tym czasie Angus Young przyjął charakterystyczny dla siebie image sceniczny – szkolny mundurek, który zaproponowała mu siostra muzyka.

Pierwszy wokalista – Dave Evans – za bardzo wizerunkowo zbliżał się do glam rockowców i w 1974 roku został zastąpiony przez Ronalda Belforda „Bona” Scotta. Z Evansem nagrano tylko jeden sigiel – „Can I Sit Next to You Girl”, który później zarejestrowano ponownie z nowym wokalistą. W tym samym okresie AC/DC nagrali swój debiutancki album „High Voltage” (wydany w 1975 roku jedynie w Australii i Nowej Zelandii). Równocześnie do zespołu dołączyli – perkusista Phil Rudd i basista Mark Evans. Niedługo potem wydali jeden z najpopularniejszych swoich singli „It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” – późniejszy rockowy hymn grupy.

Druga połowa lat 70. to konsekwentne pasmo sukcesów - w 1976 roku zespół podpisał międzynarodowy kontrakt z Atlantic Records. Równocześnie dużo koncertowali, głównie jako support przed Aerosmith, Blue Öyster Cult czy Kiss. Pierwszym albumem w nowej wytwórni była kompilacja dotychczasowych dwóch płyt pod nazwą „High Voltage”, potem „Dirty Deeds Done Dirt Cheap” (1976) i „Let There Be Rock” (1977) – pierwszy krążek, który wszedł do amerykańskiego i brytyjskiego zestawienia płytowego. Po jego wydaniu Marc Evans został zwolniony, a zastąpił go Cliff Williams. W nowym składzie AC/DC wydali w 1978 roku „Powerage”, a w rok później – „Highway to Hell” (1979) - tytułowy singiel osiągnął złoty status za sprzedaż 500 000 kopii. Cieniem na sukces krążka położyła się nieoczekiwana śmierć wokalisty w do dziś nie wyjaśnionych okolicznościach. Znaleziono go nieprzytomnego 19 lutego 1980 roku w samochodzie znajomego i mimo szybkiej akcji reanimacyjnej nie zdołano uratować. W oficjalnym komunikacie podano, że Bone Scott udławił się własnymi wymiocinami po imprezie suto zakrapianej alkoholem.

Grupa stanęła przed groźbą rozwiązania działalności. Udało się ją zażegnać poprzez zaangażowanie nowego wokalisty - Briana Johnsona. W tym samym roku zespół nagrał swój najlepiej sprzedający się album – „Back in Black”. Kolejna dekada, mimo przejściowych problemów, zapowiadała się więc znakomicie.

Wydany w 1981 roku longplay „For Those About to Rock We Salute You” zebrał dobre recenzje i nieźle się sprzedawał. W zespole narastał jednak konflikt między perkusistą Philem Ruddem a gitarzystą Malcolmem Youngiem, czego efektem była bójka obu panów i usunięcie bębniarza z formacji. Z powodu niedopracowanych linii melodycznych oraz braku profesjonalnego producenta kolejny krążek „Flick of the Switch” był komercyjnym rozczarowaniem. W 1984 roku, wg czytelników magazynu Kerrang! uznani zostali za największe rozczarowanie roku. Ciosom zdawało się – nie było końca – album „Fly on the Wall” (1985) nazwano wtórnym i pozbawionym inwencji. Dodatkowo niechętni muzykom rodzice nastoletnich fanów zażądali zakazu występowania oraz sprzedawania płyt zespołu. A wszystko za sprawą seryjnego mordercy Richarda Ramireza, który jako fan grupy – na miejscu jednej ze swych zbrodni zostawił czapkę z logiem AC/DC, zaś w momencie aresztowania miał na sobie koszulkę zespołu. Mimo tych przeciwności – w 1986 roku grupa wydała „Who Made Who” - ścieżkę dźwiękową do filmu „Maksymalne przyspieszenie” z pierwszymi w historii grupy utworami instrumentalnymi – „D.T.” i „Chase the Ace”.

W 1988 roku trafili do australijskiej Galerii Sław.

W 1989 roku ukazał się „Blow Up Your Video”, pierwszy od dawna nagrany z oryginalnymi producentami zespołu, który krytykowany z jednej strony – przyniósł z drugiej - tak potrzebny grupie sukces komercyjny. Rozpoczęło się tournee, podczas którego Malcolm Young przyznał się wreszcie do alkoholizmu i trafił na leczenie, a jego miejsce tymczasowo zajął jego bratanek, Stevie. Po zakończeniu trasy – z AC/DC odszedł perkusista – Simon Wright, by pracować z Dio, a jego miejsce zajął Chris Slade. Nagrany w 1990 roku „The Razor's Edge” wyprodukował Bruce Fairbairn (znany ze współpracy z Aerosmith i Bon Jovi). Z albumu pochodzą należące już do klasyki gatunku - „Thunderstuck” i „Are You Ready”, a zarejestrowane występy podczas trasy koncertowej wydano pod nazwą „AC/DC Live” (uznany jednym z najlepszych koncertów metalowych lat 90.) W 1991 roku nagrali „Big Gun” do filmu „Bohater ostatniej akcji” (pierwszy utwór, który obronił szczyt amerykańskiego zestawienia rockowych singli).

W 1994 roku ponownie do zespołu wrócił były perkusista Phil rudd, a Chris Slade zgodził się na honorowe odejście. W rok później wydano w klasycznym składzie z początku lat. 80. album „Ballbreaker”, a w 1997 roku kompilację „Bonfire”, zawierającą nie publikowane wcześniej dema i nie wydane dotychczas krążki - „Volts” oraz „Live from the Atlantic Studios” i „Let There Be Rock: The Movie”.

W 2000 roku zespół nagrał czternasty album studyjny – „Stiff Upper Lip” - przez krytyków oceniony jako lepszy od poprzedniego, choć bez nowych pomysłów kompozycyjnych. W tym samym roku grupa podpisała długoletni kontrakt z Sony Music, czego jednym z pierwszych efektów było wydanie wszystkich dotychczasowych longplayów w wersji zremasteryzowanej. W 2003 roku formacja zagrała koncert na lotnisku w Toronto (między innymi z Rolling Stones i Rush), na rzecz miasta po epidemii wirusa SARS. W tym samym roku zostali wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame. W 2004 roku Aleja Korporacyjna w Melbourne zmieniła nazwę na „AC/DC Lane”, gdzie litery połączono w całość, a piorun umieszczono w tle. W 2007 roku zespół uplasował się na piątym miejscu w USA pod względem sprzedaży płyt za The Beatles, Led Zeppelin, The Eagles i Pink Floyd.

20 października 2008 roku wydano nowy album „Black Ice”, którego promowano singlem „Rock n’ Roll Train”.