Reklama

BIOGRAFIA

Yngwie Malmsteen
Yngwie Malmsteen

Yngwie Malmsteen


kraj: Szwecja
gatunek: pop, pop rock
Szwedzki gitarzysta i kompozytor, jeden z prekursorów metalu neoklasycznego. Wywarł wpływ na styl gry wielu gitarzystów wykonujących hard rock i heavy metal w różnych jego odmianach. Obecnie mieszka w Miami, USA.
Prawdziwe nazwisko muzyka brzmi Lars Yngve Johann Lannerback. Urodził się 30 czerwca 1963 r. w Sztokholmie. W wieku 7 lat, po śmierci Jimiego Hendrixa i zainspirowany jego grą, rozpoczął naukę gry na gitarze. Wśród tych, którzy wywarli największy wpływ na jego styl gry sam Malmsteen wymienia zarówno muzyków rockowych, w tym głównie Ritchiego Blackmore’a (Deep Purple), Briana Maya (Queen), Steve’a Hacketta (Genesis) jak i kompozytorów i wirtuozów muzyki klasycznej – m.in. Nicolo Paganiniego i Jana Sebastiana Bacha.

W 1981 roku gitarzysta przeprowadził się do USA, gdzie początkowo występował w grupach Steeler i Alcatrazz. W 1983 roku rozpoczął karierę solową, nagrywając i koncertując jako Yngwie Malmsteen’s Rising Force i Yngwie Malmsteen. Debiutancka płyta „Rising Force” ukazała się w roku 1984. Album zdobył nagrodę dla najlepszej płyty rockowej, przyznaną przez magazyn „Guitar Player”. Otrzymał również nominację do nagrody Grammy w kategorii “Best Rock Instrumental”. Kolejne płyty to „Marching Out” (1985) i “Trilogy” (1986). Przez grupę przewinęło się w tym czasie kilku znanych wokalistów, m.in.: Jeff Scott Soto, Mark Boals i Joe Lynn Turner (ex-Rainbow). W 1987 roku Malmsteen przeżył poważny wypadek samochodowy, po którym przez tydzień pozostawał w śpiączce. Po odzyskaniu przytomności lekarze stwierdzili m.in. uszkodzenie nerwów prawej ręki. Dzięki uporowi i konsekwentnym ćwiczeniom udało się jednak osiągnąć pełną sprawność.

W 1988 roku na rynek trafiła kolejna płyta „Odyssey”, osiągając 40 pozycję na liście sprzedaży Billboardu. Podczas trasy koncertowej zarejestrowano występ w Leningradzie, który ukazał się w 1989 roku jako koncertowy album „Trial By Fire: Live in Leningrad”. Również w roku 1988, firma Fender wyprodukowała sygnowany przez Malmsteena model gitary Stratocaster, co uczyniło Szweda drugim po Ericu Claptonie muzykiem uhonorowanym przez jednego z najsłynniejszych producentów gitar na świecie.

Na początku lat 90. Malmsteen wydał kolejno albumy: „Eclipse” (1990), „The Yngwie Malmsteen Collection” (1991), „Fire and Ice” (1992) i „The Seventh Sign” (1994). Produkcje osiągnęły sporą popularność w Europie i Japonii, przy nieco mniejszym zainteresowaniu fanów w USA. Począwszy od 1994 roku, gitarzysta związał się kontraktem z japońską wytwórnią Pony Canyon, dla której do 2000 roku powstały kolejno studyjne krążki „Magnum Opus” (1995), „Inspiration” (zawierająca covery hard rockowych klasyków, 1996), „Facing the Animal” (1997) i „Alchemy” (1999). Na uwagę zasługują 2 wydawnictwa z 1998 roku: „Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra” skomponowany w całości przez Malmsteena koncert na gitarę i orkiestrę symfoniczną oraz „Double LIVE!” – dwupłytowy album koncertowy zarejestrowany podczas występów grupy w Brazylii.

Kolejne albumy studyjne trafiły do sklepów już w XXI wieku: „War to End All Wars” w roku 2000, a w 2002 „Attack!!” oraz „The Genesis”, zawierająca kompozycje z wczesnych lat kariery gitarzysty, które nie zmieściły się na jego kolejnych płytach. Rok później Malmsteen dołączył do supergrupy G3, współtworzonej z Joe Satrianim i Stevem Vai, z którą w 2004 roku nagrał koncertowe wydawnictwo „G3: Rockin' in the Free World”.

Kolejna płyta muzyka zatytułowana „Unleash the Fury” ukazała się w roku 2005. W lutym 2008 do grupy dołączył nowy wokalista Tim „Ripper” Owens (ex-Iced Earth, ex-Judas Priest), zastępując Doogiego White (ex-Rainbow). Album "Perpetual Flame" z udziałem Owensa trafił do sklepów w październiku 2008 roku. Dwa lata później ukazała się płyta "Relentless", poprzedzona przez kompilacje "Angels of Love" i "High Impact".

Malmsteen od początku swojej kariery używa głównie gitar Fender Stratocaster. Jest gitarzystą, który (m.in. obok Eddiego Van Halena) wszedł do historii muzyki nie tylko rockowej, dokonawszy istotnego przełomu w technice gry. Charakterystyczne cechy jego stylu to szybkie arpeggia i ich sekwencje grane techniką sweep picking. Wielu instrumentalistów czerpało i wciąż czerpie inspirację z jego dokonań. Wśród nich są m.in. Jason Becker, Paul Gilbert, Marty Friedman, Tony MacAlpine, Vinnie Moore, Matthew Mills, Joe Stump i wielu innych.