Reklama

BIOGRAFIA

The Stooges
The Stooges

The Stooges


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Amerykańska grupa łącząca w swoim brzmieniu punk z alternatywą i heavy metalem. Znana także pod nazwą Iggy & The Stooges. Oprócz charyzmatycznego wokalisty Iggy’ego Popa, w reaktywowanym po 2003 roku składzie występują – Scott Asheton (perkusja), Steve Mackay (saksofon), James Williamson (gitara) oraz Mike Watt (bas).
Pomysłodawcą The Stooges był Iggy Pop (właściwie born James Newell Osterberg), który zafascynowany chicagowskim bluesem rozpoczął kompletowanie składu nowej formacji. Zaprosił więc braci – Rona (gitara) i Scotta (perkusja) Ashetonów oraz ich przyjaciela Dave’a Alexandra (bas), a sam przejął obowiązki wokalisty.

Zadebiutowali w 1967 roku podczas domowego koncertu Halloween w State Street. Ich pierwszy publiczny występ odbył się dopiero w styczniu następnego roku. Zapowiadani byli wtedy jako „Psychedelic Stooges”. W tym początkowym okresie – ich brzmienie różniło się zdecydowanie od tego, prezentowanego później. Przypominało raczej awangardę, niż typowy punk rock, a w ich instrumentarium znajdowała się nawet tania hawajska gitara, imitują hinduski sithar. Bardzo szybko zyskali sobie dużą sławę, a wszystko za sprawą swoich koncertów, relacjonowanych jako „szalone i … prymitywne”. Dodatkowo sam Pop na scenie zachowywał się, delikatnie mówiąc, osobliwie, smarując się hamburgerami i masłem orzechowym, tnąc swoje ciało fragmentami szkła i niejednokrotnie robiąc prawdziwy striptease.

W 1968 roku podpisali kontrakt z Elektra Records, a w sierpniu następnego roku ukazał się ich debiutancki longplay – „The Stooges”. Nie sprzedawał się jednak zbyt dobrze, także krytycy nie byli nim specjalnie zachwyceni. Do legendy przeszła już opowieść o tym, jak połowa materiału na płytę powstała dosłownie w noc poprzedzającą wejście do studia. Od strony producenckiej nad wszystkim czuwał basista Velvet Underground – John Cale. W 1970 roku swoją premierę miała druga płyta formacji – „Fun House”, z gościnnym udziałem saksofonisty Steve’a MacKaya. Po latach, krążek ten uważany jest za najlepszy w dyskografii The Stooges, choć wtedy także nie cieszył się uznaniem branży muzycznej. Kilka miesięcy później, telewizja pokazała ich występ na jednym z festiwali, podczas którego Iggy rzucał się w tłum pod sceną, oczywiście będąc wysmarowanym swoim ulubionym masłem orzechowym. Było to tak szokujące, że paradoksalnie, uczyniło z muzyka prawdziwą ikonę rocka.

W sierpniu 1970 roku Alexander został wyrzucony z grupy, a wszystko przez jego uzależnienie od alkoholu. Podczas jednego z występów nie mógł ustać na scenie w pozycji pionowej. Zastąpił go początkowo Zeke Zettner, a potem James Recca. Skład powiększył się także o drugiego gitarzystę Billy’ego Cheathama, którego szybko zastąpiono jednak James Williamsonem.

W tym czasie zespół przechodził poważny problem z uzależnieniem od narkotyków. Z nałogiem zmagali się wszyscy muzycy, choć najcięższym przypadkiem był jednak Pop. Występy stawały się coraz bardziej nieprzewidywalne, zmieniali się managerowie, Iggy coraz bardziej chwiał się na scenie i zaczęto nawet robić zakłady, kiedy przewróci się i już nie wstanie. Elektra wykorzystała tą sytuację, by pozbyć się humorzastych muzyków i rozwiązała z nimi umowę. W efekcie tego formacja na kilka miesięcy zawiesiła swoją działalność.

We wrześniu 1971 roku, Iggy poznał Davida Bowie i co nietrudno było przewidzieć – obaj panowie szybko się zaprzyjaźnili (Bowiego w tym czasie również coraz bardziej interesowały środki odurzające). To dzięki Brytyjczykowi – doszło do podpisania umowy między Columbią Records a Popem i Williamsonem. Para przystąpiła do rekonstrukcji The Stoooges, tym razem na angielskiej ziemi. Niestety żaden z tamtejszych muzyków nie był odpowiedni według wokalisty, dlatego zdecydowano się na powrót do składu braci Ashetonów i danie im „drugiej szansy”. Przy okazji Ron zamienił gitarę na bas. W tym ustawieniu, przedstawiający się jako „Iggy & The Stooges”, nagrali trzeci studyjny album – „Raw Power”, który swoją premierę miał w 1973 roku. Miksowaniem w studiu zajął się sam Bowie. Niestety, album również sprzedawał sie fatalnie, zbierał słabe recenzje i skazany był raczej na komercyjny niebyt. Niedługo potem muzycy, z towarzyszeniem fortepianu, ruszyli w trasę koncertową. W tym czasie nagrali kilka nowych numerów, znanych lepiej jako taśmy Detroit Rehearsal.

W lutym następnego roku, z powodu uzależnienia Popa od heroiny i jego nieprzewidywalnego zachowania, ponownie doszło do rozpadu formacji. Rok później do muzyków dotarła wiadomość, że na rozedmę płuc zmarł ich były kolega Dave Alexander. Ostatnim występem The Stooges był wtedy koncert, wydany w 1976 roku jako „Metallic K.O.”. W tym samym roku Sex Pistols nagrało ich utwór – „No Fun”.

W 1976 roku Iggy Pop rozpoczął karierę solową, wydając rok później dwie płyty – „The Idiot” i „Lust for Life”. W marcu 1977 roku pojechał na tournee, podczas którego na scenie wspierali go – David Bowie na klawiszach, Ricky Gardiner na gitarze oraz bracia – basista Tony Sales i perkusista Hunt Sales. Ron Asheton tymczasem założył zespół The New Order (nie mylić z brytyjskim New Order), który jednak szybko uległ rozwiązaniu. Potem przyłączył się do Destroy All Monsters. Scott tymczasem występował z Sonic's Rendezvous Band oraz the Scott Morgan Group. Tymczasem twórczość samego zespołu pozostawała wciąż inspiracją dla innych artystów - w 1983 roku Sonic Youth wzięło na swój warsztat piosenkę „ I Wanna Be Your Dog” i nagrało jej własną wersję.

W 1997 roku wydano reedycję „Raw Power”, ponownie zmiksowaną przez Popa. Dwa lata później na rynku pojawił się box, składający się z siedmiu płyt – „1970: The Complete Fun House Sessions”, zawierających kompletne sesje nagraniowe do albumu „Fun House”.

W 2000 roku weretani indie rocka – J Mascis (Dinosaur Jr.) oraz Mike Watt (Minutemen, fIREHOSE) połączyli siły z Ronem i Scottem, by nagrać własne wersje nagrań The Stooges, a także pokusić się o kilka nowych utworów. Trzy lata później doszło do spotkania Popa z braćmi Asheton, czego wynikiem było pierwsze od kilkudziesięciu lat wspólne wykonanie czterech utworów na nową płytę Iggy’ego – „Skull Ring”.

Niedługo potem ogłoszono reaktywowanie The Stooges, a panowie pojechali w trasę koncertową po stanach Zjednoczonych i Europie. Skład wzmocnił także saksofonista Steve MacKay. Jeden z koncertów został potem wydany na DVD jako „Live in Detroit”. W połowie sierpnia 2005 roku ukazało się dwupłytowe remasteryzowane wydawnictwo, zawierające pierwsze dwa albumy formacji, poszerzone o alternatywne miksy, wersje singlowe i inne smaczki kolekcjonerskie.

Dwa lata później swoją premierę miał całkiem nowy materiał grupy – „The Weirdness”, nagrywany w najsłynniejszym studiu nagraniowym świata – londyńskim Abbey Road. Na krążku znalazł się cover „You Better Run” z repertuaru Juniora Kimbrougha, nagrany specjalnie w hołdzie temu bluesowemu artyście. Krytycy nie byli jednak zgodni w swoich ocenach – jednym płyta przypadła do gustu, drudzy jak zwykle kręcili głowami. Widać było jednak postęp – w przeszłości zgodnie sprowadzano płyty do poziomu parteru, teraz nie było to już takie oczywiste.

Lata 2003-2008 to czas ściśle wypełniony trasami koncertowymi na pięciu kontynentach. W 2008 roku musieli na chwilę zwolnić, gdyż w kanadyjskim Quebecu ukradziono im sprzęt. Finałowy występ miał miejsce pod koniec września w słoweńskiej Ljubljanie.

Na początku 2009 roku, w swoim domu, został znaleziony martwy Ron Asheton. Przyczyną zgonu był stwierdzony kilka dni wcześniej rozległy zawał serca. W oficjalnym oświadczeniu grupy – nazwano go „nie do zastąpienia”. Cztery miesiące później Pop zdradził w wywiadzie, że planuje, mimo śmierci Rona, połączyć siły z Wattem, Scottem, MacKay’em oraz Williamsonem i zagrać jeszcze raz „Raw Power” i byłby to wspaniały wstęp do nagrania czegoś nowego. W połowie grudnia pojawiła się informacja, że The Stooges zostaną wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame w następnym roku. Dotychczas, grupa była nominowana aż siedmiokrotnie, niestety bez powodzenia.

Do fascynacji The Stooges przyznawali się tacy artyści, jak zespół The Ramones, Gogol Bordello, Red Hot Chilli Peppers, a także Nirvana i Jack White (White Stripes).