Reklama

BIOGRAFIA

The Fall
The Fall

The Fall


kraj: Wielka Brytania
gatunek: pop, pop rock
Brytyjski zespół post punkowy. Obecnie występują w składzie – Mark E. Smith (wokal, klawisze), Elena Poulou (wokal, klawisze, bas), Dave „The Eagle” Spurr (bas), Pete Greenway (gitara) oraz Keiron Melling (perkusja). Na swoim koncie mają 27 albumów studyjnych. Wśród swoich fascynacji muzycznych wymieniali między innymi – The Velvet Underground, Van Der Graaf Generator, Pink Floyd, The Stooges, Sex Pistols.
Grupa powstała w 1976 roku w Prestwich, w Manchesterze, z inicjatywy Marka E. Smitha (do dziś jedynego niezmiennego członka formacji). Niedługo potem dołączyli do niego – gitarzysta Martin Bramah, grająca na klawiszach Una Baines oraz basista Tony Friel. Ten ostatni był zresztą pomysłodawcą nazwy zespołu, dla której inspiracją był tytuł jednej z powieści Alberta Camus. Nie ma natomiast danych, co do pierwszego perkusisty grupy, wiadomo jednak, że szybko zastąpił go Karl Burns.

Muzycy zadebiutowali publicznie pod koniec maja 1977 roku. Pół roku później mieli już nagraną pierwszą EP-kę, dzięki wsparciu managera Buzzcocksów, Richarda Boona. W ten sposób powstały dwa utwory – „Stepping Out” i „Last Orders”, które ostatecznie znalazły się na składance „Short Circuit: Live at the Electric Circus” (1978).

W ciągu pierwszych dwóch lat istnienia – zespół przeszedł kilka przetasowań personalnych. Ze składu odeszli – Friel i Baines, potem na chwilkę pojawili się Jonnie Brown i Eric McGann, a także pod uwagę brani byli basista Marc Riley i grająca na klawiszach Yvonne Pawlett.

W sierpniu 1978 roku pojawiła się ich EP-ka „Bingo-Master's Break-Out!”, a w połowie marca następnego roku do sklepów trafił ich pierwszy longplay „Live at the Witch Trials”, nagrany zresztą w ciągu zaledwie jednego dnia. Niedługo potem z formacją pożegnał się Burns, a jego miejsce zajął Mike Leigh. Z czasem odszedł także Bramah i była to największa strata personalna, jaką zanotował The Fall w swojej historii. W tej sytuacji – wakat na gitarze objął Riley, a dodatkowo w zespole pojawili się – gitarzysta Craig Scanlon oraz basista Steve Hanley, dotychczas jedynie współpracujący z grupą. W sierpniu 1979 roku decyzję o odejściu z formacji podjęła Pawlett, tłumacząc się koniecznością opieki nad swoim psem. Dwa miesiące później odbyła się premiera ich drugiego albumu – „Dragnet”.

W marcu następnego roku z zespołu odszedł Leigh, a zastąpił go Paul Hanley. Dwa miesiące później ukazał się koncertowy album formacji – „Totale's Turns (It's Now or Never)”. Podczas promocyjnego tournee – grupa zaprezentowała swojego nowego bębniarza – Steve’a Davisa. Nie tracąc czasu, muzycy znów weszli do studia nagrań, czego efektem był kolejny longplay „Grotesque (After the Gramme)”, wydany w połowie listopada. Od maja do lipca następnego roku, trwała natomiast krótka trasa koncertowa po Stanach Zjednoczonych. Na początku marca 1982 roku do sklepów trafiła ich kolejna płyta, „Hex Enduction Hour”, dwa miesiące później ukazał się album live „ A Part of America Therein”, dokumentujący ostatnie tournee formacji po Stanach Zjednoczonych, a wczesną jesienią pojawiło się drugie wydawnictwo koncertowe – „Room to Live”.

W 1983 roku doszło do kolejnej zmiany personalnej – w składzie pojawiła się platynowa blondynka, gitarzystka Chicagoan Brix (później Smith). To za jej przyczyną, muzycy zaczęli przywiązywać większą wagę do swoich strojów i stylizacji scenicznej. Dodatkowo, dziewczyna wniosła do brzmienia grupy więcej elementów popu i klasyczne chórki. Koniec roku przyniósł tymczasem premierę ich nowej studyjnej płyty, „Perverted by Language” oraz koncertowego krążka „In A Hole”. W kolejnych latach – muzycy dbali o swoich fanów, wydając systematycznie kolejne krążki – „The Wonderful and Frightening World of The Fall” (1984), „This Nation's Saving Grace” (1985), „Bend Sinister” (1986), „The Frenz Experiment” (1988) oraz „Am Kurious Oranj”.

W 1989 roku Brix postanowiła opuścić skład. Na chwilę wrócił Bramah, co wykorzystano i nagrano nowy materiał, wydany rok później jako „Extricate”. W 1991 roku, do sklepów trafił longplay „Shift-Work”. Po odejściu Bramaha, w grupie pojawił się niejaki Dave Bush, utalentowany klawiszowiec i programista. Następne płyty – „Code: Selfish” (1992), „The Infotainment Scan” (1993), „Middle Class Revolt” (1994), a także „Cerebral Caustic” (1995) – ujawniły pewną skłonność muzyków do elementów IDM i elektroniki. Dodatkowo, podczas pracy nad ostatnim z wymienionych albumów, do składu wróciła Brix i był to na tyle długi okres czasu, że udało się z nią nagrać następny longplay „The Light User Syndrome” (1996). Niedługo potem artystka znów opuściła szeregi The Fall.

Rok później ukazała się płyta „Levitate”, wzbudzająca wśród słuchaczy zupełnie skrajne odczucia. Podczas promocyjnego tournee doszło do wyrzucenia ze składu (po 19 latach!) grającego na basie Hanley’a, a także Burnsa i Crooksa. Tymczasowo, grupa została zredukowana do Smitha i Julii Nagle, grającej na klawiszach. Następnego dnia – aresztowano Smitha za napaść na Nagle.

W 1999 roku doszło do spektakularnego powrotu The Fall. Muzycy w składzie – Smith, Nagle, gitarzysta Neville Wilding, basistka Karen Leatham (zastąpiona potem przez Adama Halala) oraz perkusista Tom Head – nagrali płytę „The Marshall Suite”, a rok później „The Unutterable”. Nie minęło jednak dużo czasu, gdy doszło do kolejnych zmian personalnych i już w 2001 roku grupa wyglądała następująco – Smith, Ben Pritchard (gitara), Ed Blaney (gitara), Jim Watts (bas) i Spencer Birtwistle (perkusja). Pod koniec roku, w listopadzie, do sklepów trafił longplay „Are You Are Missing Winner”, a niedługo potem bębny przejął Dave Milner.

Dwa lata później do sklepów trafiła płyta „The Real New Fall LP (Formerly Country on the Click)”, a w 2005 roku ukazał się longplay „Fall Heads Roll”. Po premierze krążka – z formacji odeszli – gitarzysta Ben Pritchard, basista Steve Trafford i perkusista Spencer Birtwistle, co Smith skwitował krótko: „to najlepsza rzecz, jaka mogła się nam przytrafić”

Na początku maja 2006 roku, Smith i Poulou poznali gitarzystę Tima Presley’a, basistę Roba Barbato oraz perkusistę Orpheo McCord, którzy nie tylko zostali zaproszeni na amerykańską trasę formacji oraz na kilka koncertów w Europie, lecz także uczestniczyli w nagrywaniu kolejnych albumów grupy – „Reformation Post TLC” (2007) i „Imperial Wax Solvent” (2008). W międzyczasie doszło do przetasowań w składzie – Barbato, Presley i McCord odeszli, a zastąpili ich Dave Spurr, Pete Greenway i Keiron Melling.

W kwietniu 2009 roku, The Fall podpisał kontrakt z niezależną Domino Records, czego efektem było ukazanie się rok później najnowszej pozycji w ich bogatej dyskografii – „Your Future Our Clutter”.

Do fascynacji dokonaniami The Fall przyznawały się takie grupy, jak choćby Franz Ferdinand, These New Puritans, LCD Soundsystem, The Long Blondes, Nirvana, Faith No More, Pavement, Sonic Youth oraz Happy Mondays.