Reklama

BIOGRAFIA

Stone Temple Pilots
Stone Temple Pilots

Stone Temple Pilots


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Kalifornijska formacja spod znaku alternatywnego rocka i post grunge'u. W 2003 roku zawiesiła działalność. Reaktywowała się pięć lat później i w 2010 roku wydała nową płytę. Przez wielu oskarżana o kopiowanie stylu Pearl Jam, Soundgarden i Alice in Chains. W jej składzie występują - Scott Weiland (wokal prowadzący), Dean DeLeo (gitara), Robert DeLeo (bas) oraz Eric Kretz (perkusja).
Sławę i nagrodę Grammy Stone Temple Pilots przyniósł przebój "Plush", pochodzący z debiutanckiej płyty "Core", wydanej w 1992 roku. Dobrze sprzedawał się również drugi album formacji, zatytułowany "Purple" (1994).

Kolejne wydawnictwa nie cieszyły się już jednak tak dużą popularnością, na dodatek Weiland pogrążał się w nałogu narkotykowym i grupa powoli zaczęła odchodzić w niepamięć. Po słabym przyjęciu wydanego w 1999 roku ciężkawego albumu "No. 4", który znalazł jedynie milion nabywców, wydawało się, że Stone Temple Pilots definitywnie przejdą do historii, ale w roku 2001 zespół wydał album "Shangri-La Dee Da".

Niestety w roku 2003 Stone Temple Pilots ostatecznie ogłosili zakończenie działalności, a Scott Weiland dołączył do stworzonego przez trzech byłych muzyków Guns n' Roses zespołu Velvet Revolver. Nagrał z nią dwa udane albumy, "Contraband" (2004) i "Libertad" (2007).

Tymczasem bracia DeLeo powołali do życia projekt Army of Anyone, do którego zaprosili perkusistę Ray’a Luziera, a także znanego z formacji Filter, wokalistę Richarda Patricka. Grupa wydała tylko jedną płytę i rozpadła się w 2007 roku. Natomiast Kretz zajął się własnym studiem nagrań.

Pod koniec marca 2008 roku Weiland zakomunikował, że odchodzi z Velvet Revolver. Miesiąc później, muzycy Stone Temple Pilots ujawnili swój plan powrotu na scenę, a świetnym pretekstem miała być trasa koncertowa, której rozpoczęcie zaplanowano na połowę maja. Podczas jednego z wystepów, Weiland wspomniał o możliwości nagrania nowego albumu formacji, gdyż „w ich głowach kłębią się ciekawe pomysły”. Zanim jednak wszyscy panowie weszli do studia – wokalista, w ramach kary za jazdę samochodem pod wpływem środków odurzających, musiał udać się na osiem dni do aresztu.

W czerwcu Atlantic Records wystąpiła z pozwem przeciwko Weilandowi i Kretzowi, chcącym zerwać z nią kontrakt. Sprawa nie toczyła się przeciw braciom DeLeo z uwagi na zwolnienie ich z umowy już w 2003 roku. Mimo, że grupa nagrała dla wytwórni sześć albumów, teraz żądania studia były naprawdę zachłanne – Stone Temple Pilots mieliby nagrać nie tylko nastepny, siódmy krążek, lecz także dwa kolejne, gdyby Atlantic zdecydowała się je wydać. W końcu obie strony zawarły porozumienie, a grupa postanowiła poczekać na jakieś okoliczności, które bardziej będą sprzyjać uniezależnieniu się od wytwórni.

W sierpniu pojawili się w Baltimore na festiwalu Virgin Mobile, a na jesieni zagrali w Nowym Orleanie, podczas jubileuszowego, 10. Voodoo Experience.

Tymczasem pod koniec listopada, swoją premierę miał drugi solowy longplay Weilanda, zatytułowany ""Happy" in Galoshes". Muzyk pojechał w następnym roku w promocyjną trasę koncertową i było to jego pierwsze samodzielne tournee od 1998 roku. W tym samym czasie do sklepów trafiła składanka ich największych przebojów, zatytułowana buńczucznie "Buy This".

W połowie 2009 roku rozpoczęły się prace nad nowym materiałem grupy. Przerwano je na lato, by pojechać w krótką trasę koncertową, jesienią zaś wrócono do studia i kontynuowano sesje nagraniowe. Całość ukończono na początku 2010 roku. Ostatecznie, longplay zatytułowany po prostu "Stone Temple Pilots", ujrzał światło dzienne pod koniec maja 2010 roku.

Stylistycznie, grupa oscyluje wokół alternatywnego rocka oraz hard rocka dekady lat 70. Z drugiej strony, w ich brzmieniu można odnaleźć elementy grunge’u, psychodelii, glam rocka, a nawet bossa novy. Timbr głosu Weilanda, bywa tymczasem porównywany do Eddiego Veddera oraz późnego Layne'a Staley'a (Alice in Chains). Sam wokalista przyznał kiedyś, że największą inspirację czerpie z dokonań Jima Morrisona (The Doors) i Davida Bowie.

Na swoim koncie mają także covery z repertuaru prawdziwych gigantów - Beatlesów, Led Zeppelin, Kiss, The Doors, Pink Floydów, Davida Bowie oraz Boba Marley’a.