Reklama

BIOGRAFIA

Garth Brooks
Garth Brooks

Garth Brooks


kraj: USA
gatunek: pop, pop rock
Prawdziwe nazwisko Troyal Garth Brooks. Amerykański piosenkarz country. Łączy muzykę country z elementami rocka. Zdominował listy przebojów zarówno country, ale także pop. Zrobił jedną z największych karier w historii muzyki popularnej – sprzedał ponad sto trzynaście milionów płyt i singli w samych Stanach Zjednoczonych. Jego płyty współnie uzyskały status studwudziestoośmiokrotnej platyny. Prywatnie związany z Tishą Yearwood.
Urodził się 7 lutego 1962 roku w Tulsie, w stanie Oklahoma w rodzinie Troyala Raymonda Brooksa i Colleen Carroll (piosenkarki country występującej w latach 50. XX wieku). Miał pięcioro rodzeństwa, wraz z którym dorastał w miejscowości Jukon. Jako dziecko często śpiewał na uroczystościach rodzinnych, jednak najbardziej interesował go sport. Otrzymał stypendium sportowe na Oklahoma State University w rzucie oszczepem. W 1984 roku ukończył studia na kierunku reklama. Po ukończeniu studiów zaczął profesjonalnie zajmować się muzyką. Początkowo występował w klubach i barach w Oklahomie, śpiewając i grając na gitarze – najczęściej w klubie Tumbleweed w Stillwater. W 1985 roku zwrócił na siebie uwagę Roda Phelpsa, który zaproponował mu nagranie pierwszego demo. Brooks pojechał na jeden dzień do Nashville, aby spróbować podpisać kontrakt płytowy.

W 1986 roku poślubił Sandy Mahl, którą poznał podczas pracy jako bramkarz. Miał z nią trójkę dzieci: Taylor Mayne Pearl, August Anna i Allie Colleen. W 1987 roku para przeniosła się do Nashville, gdzie Brooks zaczął nawiązywać muzyczne kontakty.

Pierwsza płyta okazała się wielkim sukcesem. Album „Garth Brooks” pojawił się w 1989 roku i dotarł do 2. miejsca na liście US Country. Płytę promowały single „Much Too Young (To Feel This Damn Old) – utwór wspiął się do pierwszej dziesiątki notowań list country, „If Tomorrow Never Comes” – pierwszy numer 1., „Not Counting You” – pozycja druga i „The Dance” – znów szczyt listy. Ten ostatni utwór poparty teledyskiem zapewnił Brooksowi dostęp do szerszej publiczności.

Kolejny album spędził dwadzieścia jeden tygodni na pierwszym miejscu listy Billboard country. Było to „No Fences” wydane w 1990 roku. Album dotarł także na trzecie miejsce listy pop i jest najlepiej sprzedającą się płytą artysty. Pochodzi z niej najbardziej charakterystyczna piosenka Brooksa - „Friends in Low Places”. Ponadto krążek promowały dramatyczny i kontrowersyjny „The Thunder Rolls”, filozoficznie ironiczny „Unaswered Prayers” oraz „Two of a Kind, Workin’ on a Full House” – wszystkie wspięły się na szczyty list przebojów country. Choć jego muzykę określa się jako country, pozostawał pod silnym wpływem bardów - Jamesa Taylora i Dana Fogelberga oraz rockmanów lat 70. XX wieku: Freddiego Mercury’ego, Billy Joela i Bruce’a Springsteen’a. Podczas koncertów artysta używał mikrofonu bezprzewodowego, aby móc bez problemów biegać po scenie. Artysta używał również iście rockowych środków przekazu, aby ożywić zwykle bardzo mało żywiołowe koncerty country (wzorem dla niego był tu chociażby zespół Kiss i Chris LeDoux).

Trzeci album artysty, „Ropin’ the Wind” ukazał się we wrześniu 1991 roku i już przed rozpoczęciem sprzedaży złożono zamówień na cztery miliony kopii. Płyta osiągnęła 1. miejsce na liście pop – po raz pierwszy w historii był to album country. Muzyka zawarta na krążku była mieszanką pop country i honky tonk. Promowały ją utwory „Shameless” (cover Billy Joela), „What She’s Doing Now” i „The River”. Płyta jest drugim, najlepiej sprzedającym się krążkiem w historii artysty, a jej wydanie poprawiło sprzedaż dwóch pierwszych płyt do tego stopnia, że Brooks stał się pierwszym w historii artystą country, którego jednocześnie trzy płyty znajdowały się na liście dwudziestu najlepiej sprzedających się w jednym tygodniu.

W 1992 roku artysta był świadkiem zamieszek na tle rasowym w Los Angeles. Zainspirowało go to do napisania utworu „We Shall Be Free” popierającego tolerancję. Promował on jednocześnie jego kolejny album, „The Chase”. Utwór ze względu na treść był rzadko puszczany przez radia grające muzykę country i został zbojkotowany przez konserwatywną publiczność country. Dotarł zaledwie do 12. miejsca na listach przebojów. Pomimo tego artysta za jej wykonanie na koncertach najczęściej dostawał owacje na stojąco. Był za to często prezentowany w stacjach chrześcijańskich. Brooks otrzymał za nią nagrodę GLAAD Media Award w 1993 roku.

W tym samym czasie, artysta, który krytykował sprzedaż w sklepach muzycznych używanych płyt (prowadziło to do spadku dochodów z tantiem), wymógł na Capitol Records, aby ta nie sprzedawała jego najnowszego krążka do sklepów. Spowodowało to nałożenie na Capitol kar za stosowanie praktyk monopolowych i płyta w końcu trafiła do sklepów. Pomimo opóźnienia w dostarczeniu płyty do sklepów, „In Pieces” również stało się numerem jeden. Wielu fanów nie chciało zgodzić się z tym, że płyta nie ukazała się na całym świecie w tym samym czasie. Z powodu późniejszej daty premiery w Wielkiej Brytanii najzagorzalsi fani kupili płytę drogą wysyłkową, co spowodowało, że znalazła się ona w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedających się płyt jeszcze przed premierą. Kiedy oficjalnie ukazała się na Wyspach w 1994 roku dotarła na szczyt notowania. Aby wspomóc sprzedaż, Brooks ruszył w trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. Choć grał w dużych salach – między innymi na Wembley Arena – koncerty były wyprzedane. Pojawił się także w wielu programach radiowych i telewizyjnych, gdzie był często wyśmiewany przez prezenterów, jako artysta, który sprzedaje miliony płyt, choć nikt o nim nie słyszał.

W 1994 roku złożył hołd swoim idolom – zespołowi Kiss. Nagrał własną wersję utworu „Hard Luck Woman” na płytę „Kiss My Ass: Classic Kiss Regrooved”. Znalazły się na niej nowe wersje utworów grupy w wykonaniu innych artystów. Brooksowi jako jedynemu towarzyszyli muzycy Kiss. Utwór, choć hardrockowy, trafił na listy przebojów country.

Dwa lata później ponownie powrócił na Wyspy. Znów zagrał wiele wyprzedanych do ostatniego miejsca koncertów, lecz tym razem jego obecność w mediach ograniczyła się do przyjaznych mu stacji radiowych i wywiadów dla prasy. Wszędzie, gdzie się nie pojawił, uznawany był za gwiazdę. Z powodzeniem grał koncerty i sprzedawał płyty w całej Europie, Ameryce Południowej, w Azji czy w Australii.

W listopadzie następnego roku Brooks wydał płytę z całkowicie nowym materiałem. Krążek nosił tytuł „Fresk Horses. W pół roku od sprzedaży krążek sprzedał się w ilości trzech milionów kopii. Jednak pomimo obiecującego początku sprzedaż szybko zmalała i płyta osiągnęła status „zaledwie” poczwórnej platyny. Dwa utwory: „She’s Every Woman” i „The Beaches of Cheyenne” trafiły na pierwsze miejsca list przebojów, natomiast singiel „The Fever”, będący coverem zespołu Aerosmith okazał się pierwszym, który nie trafił do pierwszej dziesiątki notowań (dotarł do 23. miejsca).

W listopadzie 1997 roku ukazał się siódmy album studyjny Brooksa zatytułowany „Sevens”. Zadebiutował na pierwszych miejscach na listach zarówno country jak i Billboard 2000. Stał się czwartym w historii muzyka albumem, który sprzedał się w ilości ponad dziesięciu milionów egzemplarzy. Dwa utwory stały się numerami jeden na listach: „Two Pina Coladas”, „To Make You Feel My Love”. Na płycie pojawił się utwór zaśpiewany w duecie z Trishą Yearwood, zatytułowany „In Another’s Eyes”.

W 1999 roku Brooks, jego wytwórnia Red Strokes Entertainment i Paramount Picture podjęli działania w celu nakręcenia filmu „The Lamb”, który miał opowiadać o życiu fikcyjnego muzyka rockowego Chrisa Gainesa. Brooks miał zagrać w nim główną rolę. Aby wzmóc zainteresowanie produkcją, artysta wydał w październiku płytę „Garth Brooks In… The Life of Chris Gaines”, która miała być pre-soundtrackiem. Choć krytycy chwalili Brooksa za eksperyment, amerykańskiemu społeczeństwu nie spodobał się pomysł. Płyta sprzedała się w ilości zaledwie dwóch milionów egzemplarzy, a wytwórnia ze względu na niskie zainteresowanie, wycofała się z pomysłu kręcenia filmu. Pomimo tego po raz pierwszy Brooksowi udało się zamieścić utwór na liście US Top 40 Pop. Była to piosenka „Lost In You”. W tym samym roku założył fundację Teammates for Kids, która przekazuje fundusze na sportowy rozwój dzieci. Ponadto artysta wspiera wiele innych fundacji i akcji charytatywnych. W styczniu 2008 roku muzyk postanowił zagrać pięć charytatywnych koncertów na rzecz ofiar pożarów w Kalifornii. Bilety na wszystkie koncerty rozeszły się w niecałą godzinę.

26 października 2000 roku, z powodu frustracji wynikającej z konfliktów pomiędzy karierą, a życiem osobistym, Brooks ogłosił, że odchodzi na muzyczną emeryturę, przestaje nagrywać i koncertować. Capitol Records zorganizowało z tego powodu wielką imprezę w Gaylord Entertainment Center, na której pogratulowali Brooksowi sprzedaży w sumie ponad stu milionów płyt tylko w USA.

Rok później piosenkarz rozwiódł się ze swoją żoną. W drugiej połowie lat 90. XX wieku media podawały, że artysta ma romans z Trishą Yearwood – wieloletnią przyjaciółką i współpracowniczką. Choć oboje temu zaprzeczyli, po rozwodzie artysty para zaczęła się spotykać. 10 października 2005 roku wzięli ślub w swoim domu w Oklahomie.

Ostatnią płytą Brooksa był „Scarecrow”. Album ukazał się 13 listopada 2001 roku. Choć nie osiągnął takiej sprzedaży jak poprzednie płyty, dotarł do 1. miejsca na listach pop i country. I choć artysta zagrał kilka koncertów, postanowił nie udzielać się muzycznie do czasu, aż jego córka Allie nie skończy osiemnastu lat.

W 2005 roku muzyk potwierdził, że nie zamierza koncertować i że nie wyda nowej płyty aż do 2015 roku. Pomimo tego w sierpniu podpisał umowę z siecią Wal-Mart, w której na mocy leasingu sprzedał prawa do swojego katalogu muzycznego pogłębiając konflikt z wytwórnią Capitol. Trzy miesiące później wydali wspólnie sześciopłytowy box „The Limited Series”, zawierający stary materiał i tak zwane „Lost Sessions”. Był to pierwszy przypadek w historii, gdy artysta podpisał kontrakt na wyłączną sprzedaż z jednym dystrybutorem. W pierwszym dniu sprzedało się pół miliona kopii, a w pierwszym tygodniu sprzedaż przekroczyła milion. W tym samym roku artysta zagrał kilka koncertów, aby wspomóc kilka akcji charytatywnych, w tym dla ofiar huraganu Katrina. Ponadto wydał singiel „Good Ride Cowboy” w hołdzie zmarłemu przyjacielowi, Chrisowi LeDoux.

Na początku 2006 roku Wal-Mart wydał „The Lost Session” jako pojedyncze CD. Znalazły się na nim dodatkowe nagrania, których zabrakło w wersji z boxu.

W sierpniu 2007 roku Brooks zapowiedział wydanie nowego boxu, który miał nosić tytuł „The Ultimata Hits”. Miało to być dwupłytowe wydawnictwo zawierające trzydzieści przebojów, trzy nowe utwory i DVD z teledyskami. Album promował utwór „More Than a Memory”, który zadebiutował na pierwszym miejscu na liście Hot Country Songs.

Jako ciekawostkę można zaznaczyć że w 1996 roku podczas Fan Fair przez dwadzieścia trzy godziny rozdawał autografy.

Jego płyty wciąż sprzedają się świetnie – pomiędzy 5 kwietnia, a 26 września 2008 roku sprzedał 277 tysięcy płyt w USA – według RIAA jest najlepiej sprzedającym się solowym artystą w Ameryce od 1991 roku (sprzedał ponad 11 milionów płyt, więcej niż The Beatles, którzy zajmują 2. miejsce). Wydał sześć płyt, które osiągnęły status diamentowej. Były to: „Garth Brooks”, „The Hits”, „Sevens” (dziesięciokrotna platyna), „No Fences” (siedemnastokrotna platyna), „Ropin’ the Wind” (czternastokrotna platyna) i „Double Live” (dwudziestojednokrotna platyna). Uważa się, że na całym świecie sprzedaż wszystkich nośników (płyty Cd, single, video i dvd) osiągnęły sprzedaż ponad dwustu dwudziestu milionów sztuk.